Μεγαλώνοντας, ξεχάσαμε. Ξεχάσαμε πως νιώθαμε όταν ήμασταν παιδιά και ξεκινάγαμε την εφηβεία μας. Γελάγαμε με το παραμικρό, κάναμε χαζομάρες στο δρόμο χωρίς να ντρεπόμαστε. Δεν μας ένοιαζαν τα ρούχα, πίναμε νερό από το λάστιχο. Περπατάγαμε στο δρόμο και ξαφνικά ανεβαίναμε στα παγκάκια ουρλιάζοντας ότι μας θέλαμε. Δεν φοβόμασταν τίποτα! Ξεχάσαμε ακόμα και τις χαζό αμερικάνικες ταινίες που μας έκαναν να φανταζόμαστε τον έρωτα και το μέλλον.

 

Πλέον έχουμε κλειστεί στα ‘πρέπει’ της κοινωνίας. Περιτριγυριζόμαστε από ταμπέλες και κανόνες. Μεγαλώσαμε και χάσαμε το παιδί μέσα μας. Δεν γελάμε, δεν περνάμε καλά όπως παλιά. Θεωρούμε ανώριμους όσους φέρονται κατά αυτόν τον τρόπο και τους κριτικάρουμε.

 

Οι ταμπέλες είναι για τα ρούχα. Κάθισε μια μέρα στον καναπέ σου και χαλάρωσε. Σκέψου τι έκανες παλιά κι αν χαμογελάσεις κρυφά, μην φοβηθείς, κάντο. Βγάλε την μάσκα του ενήλικα και άσε τον εαυτό σου.