Η ζωή σου, μια σειρά από επιλογές.

Άλλες σωστές, άλλες λανθασμένες. Άλλες τις μετανιώνεις, άλλες όχι.

Η ζωή σου, μια σειρά από στιγμές.

Άλλες όμορφες, άλλες άσχημες. Άλλες τις αναπολείς, άλλες θες να τις ξεχάσεις.

Βράδια που κάθεσαι και ξαγρυπνάς, στριφογυρνώντας στο κρεβάτι. Σκέψεις πολλές σου τυραννάνε το μυαλό. Άγχος, προβληματισμοί. Κόκκινα μάτια, μαύροι κύκλοι. Αϋπνίες, δάκρυα, εκνευρισμός.

Ευτυχία. Μια συνεχής προσπάθεια.

Ευτυχισμένος, λένε, είναι αυτός που τα βράδια κοιμάται ήρεμος. Χωρίς σκέψεις. Χωρίς βάσανα.

Και τότε τι; Δεν είσαι ευτυχισμένος;

Είναι δυνατόν να κοιμάσαι πάντα χωρίς σκέψεις;

Ευτυχία, μια σειρά από στιγμές.

Μια συνεχής προσπάθεια προσωπικής γαλήνης.

Να κυνηγάς τα ήρεμα βράδια, που πέφτεις στην αγκαλιά του Μορφέα σαν ερωτευμένο ανθρωπάκι.

Ίσως έτσι είναι καλύτερα. Να προσπαθείς, να έχεις κίνητρο, να έχεις στόχους, να κυνηγάς.

Ότι κάνεις να το κάνεις με πάθος. Με ένταση, με όρεξη.

Σημασία δεν έχει μόνο ο προορισμός, αλλά και η διαδρομή.

Να αγαπάς την κάθε σου στιγμή. Και την εύκολη και την δύσκολη. Και αυτή που μετά θες να ξεχάσεις. Να την ζεις.

Η ζωή μπορεί να είναι μικρή, αν όμως είναι γεμάτη είναι, λένε, αρκετή.

Ζήσε έντονα. Μάθε να δίνεις. Να μοιράζεσαι.

Να γελάς δυνατά και να κλαίς με λυγμούς.

Να μην φοβάσαι να είσαι μόνος. Να περνάς και μόνος σου καλά.

Κι εκείνα τα βράδια που ξαγρυπνάς και σκέφτεσαι, ίσως έχουν κι εκείνα νόημα.

«…δε πειράζει που δε σου ‘ρθε η ζαριά, τζογάρισες στο όνειρο κι είσαι έτοιμος για όλα…»

Εγώ λέω να ζούμε αυθόρμητα. Χωρίς «πρέπει», χωρίς «να».

Κάνε ότι θες, ότι σε εκφράζει.

Γούσταρε τη ζωή σου. Γούσταρε τον εαυτό σου.

Αποδέξου την ζωή σου όπως είναι και με όσα έχει.

Μετά άλλαξε ότι δε γουστάρεις.

Και που ξέρεις;

Ίσως εκείνο το βράδυ ερωτευτεί κι εσένα ο Μορφέας.

Ίσως τότε, νιώσεις κι εσύ ευτυχισμένος…