Κάθε πρόταση  πλέον ξεκινάει με “όχι”

χωρίς χαζές αιτιολογίες

χωρίς αναλύσεις

απλά όχι.

Οι αφηρημένες έννοιες είναι ότι πιο κοντινό μου

κι εγώ χαζεύω το μαλακισμένο «πολλά υποσχόμενα» αύριο,

ένα χαμόγελο

και κάποια φωνή που κάθε τόσο με ταξιδεύει.

Παύω να ψάχνω. Μόνο ζω και ξαναζώ.

Σε μουσικές, δρόμους, σκέψεις και μπαρ.

Ακούω την ανάσα μου

τον ίδιο μου τον εαυτό που μου φωνάζει

πως πρέπει να σταματήσω.

Κι εγώ λέω «όχι».

Χωρίς δισταγμό απλά αρνούμαι.

Είναι το μόνο που μπορώ να κάνω.

Εξάλλου..

Βαρέθηκα.

Κουράστηκα.

Όλα καλά.

Όχι;