Έχεις ταξιδέψει με τρένο ποτέ; Όχι Βικτώρια – Πειραιά. Αν έχεις κάνει μεγάλο ταξίδι, εννοώ. Με τα παλιά τα τρένα. Τους μουντζούρηδες. Αυτά που ξεκινούν απ’ τον σταθμό Λαρίσης και φτάνουν στην Πόλη περνώντας από Θεσσαλονίκη και Αλεξανδρούπολη και χίλιους δυο ενδιάμεσους προορισμούς.

 

Είναι βαρετό το ταξίδι με το τρένο γιατί διαρκεί πολλές-πολλές ώρες. Είκοσι δύο ώρες από Αθήνα για Κωνσταντινούπολη. Μια ζωή. Τί να κάνει κανείς είκοσι δύο ώρες στο τρένο. Ακόμα και με την καλύτερη παρέα, κάποια στιγμή βαριέσαι. Άσε που ο ύπνος δεν είναι καλός. Βάσανο και ταλαιπωρία. Καλύτερα με το αεροπλάνο.

 

Φαντάσου δε, να πάρεις το euro rail για να πας σε κανέναν ευρωπαϊκό προορισμό!

 

Καλά τα λέω; Όχι;

 

Όχι! Όχι γιατί το τρένο είναι μαγικό. Το ταξίδι με το τρένο μοιάζει τόσο πολύ με τη ζωή μας.

 

Είναι μια γραμμή. Ξεκινά από μια αφετηρία – όπως είναι η γέννηση για τη ζωή μας – και φτάνει σ’ έναν προορισμό. Ο θάνατος. Εκεί τελειώνει το ταξίδι.

 

Στο δρόμο υπάρχουν στιγμές που είμαστε γεμάτοι χαρά, γεμάτοι προσδοκία. και στιγμές που έχουμε βαρεθεί να περιμένουμε, ή έχουμε κουραστεί. Ω, ναι! Υπάρχουν και στιγμές ανελέητης βαρεμάρας!

 

Όσο ταξιδεύουμε βλέπουμε πράγματα υπέροχα! Όπως τα στενά του Νέστου. Δεν συγκρίνεται με τίποτα οι ομορφιά. Στη ζωή μας υπάρχουν στιγμές που όλα μοιάζουν τόσο όμορφα.

 

Η μεγάλη ομορφιά, όμως, είναι πως οι επιβάτες που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν από το τρένο προσομοιάζουν τόσο πολύ στους ανθρώπους που μπαίνουν και βγαίνουν στη ζωή μας.

 

Οι περισσότεροι είναι αδιάφοροι. Κάποιους ούτε καν τους προσέχουμε. Με κάποιους μιλάμε. Κάποιους τους γνωρίζουμε.

 

Όταν συνταξιδεύουμε, μοιάζει να ξεχνάμε όλα τα υπόλοιπα, όλη την έξω απ’ το ταξίδι ζωή. Και γίνονται οι συνταξιδιώτες φίλοι κι αδερφοί.

 

Ανοίγουμε την ψυχή μας, δίνουμε κάτι απ’ τον εαυτό μας. Σαν να τους ξέραμε χρόνια. Εντάξει, λογικό! Είναι ακίνδυνοι – δεν θα τους ξαναδούμε.

 

Κι αυτή η ψευδαίσθηση της φιλίας και της οικειότητας χάνεται τη στιγμή που κατεβαίνουμε από το τρένο. Ούτε γεια δεν λέμε. Κι αν έχουμε ανταλλάξει τηλέφωνα, ίσως – το πιο πιθανό – να πετάξουμε το χαρτάκι μαζί με το περιτύλιγμα από την τσίχλα.

 

Αυτό με τους περισσότερους.

 

Μόνο λίγοι μένουν. Μόνο λίγοι επιλέγουν να έχουν τον ίδιο προορισμό. Μόνο λίγοι μετατρέπονται από συνταξιδιώτες σε συνοδοιπόροι. Λίγο, ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού.

 

Έτσι κάπως είναι και το ταξίδι της ζωής μας. Γεμάτο εναλλαγές, ενθουσιασμό, χαρά, λύπη και βαρεμάρα. Κι έτσι πρέπει να το αντιμετωπίζουμε. Ως ταξίδι. Και να το χαιρόμαστε ως τέτοιο.