Μεγάλωσα και είμαι μόνη…

Πέρασα όλα μου τα χρόνια να προσέχω στα μάτια τους άλλους, μέχρι που έφτασαν τα μάτια μου να ατενίζουν το κενό, όταν όλοι χάθηκαν από την ακτίνα τους.

Και ας λες εσύ ότι είμαι καλός άνθρωπος.

Και ας αναρωτιόμαστε αν τελικά οι καλοί άνθρωποι γεννήθηκαν για να ζουν μόνοι τους.

Έχει ένα υπέροχο φεγγάρι.

Φεγγάρι και το μυαλό,  φωτίζει και σκέφτεται μόνο το βράδυ.

Μετράει λάθη, κλείνει πληγές και ανοίγει παράθυρα στην ελπίδα.

Τίποτα στη ζωή μου δεν το χρέωσα ως λάθος.

Δεν το βάπτισα ποτέ έτσι.

Απ’ όλα τα λάθη μου διδάχτηκα. Όλα μου μάθανε το κατιτί τους.

Και αν άφησα τη ψυχή μου ανοιχτή το έκανα γιατί ήθελα.

Και αν δέχτηκα τους κυκλώνες να με σβουρίσουν το έκανα γιατί πάλι ήθελα.

Δεν θα τ’ αφήσω να μ΄ αφήσει σου είπα πριν λίγες μέρες!!!

Δεν βγήκα αλώβητη… Δεν το επιδίωξα…

Αγωνίστηκα και μέσα από τη μάχη μου, κέρδισα εμένα!!!

Και έτσι θα συνεχίσω να πορεύομαι…

Ίσως ρομαντική, ίσως ταξιδιάρικη, ίσως σκληρή κάποιες φορές.

Περάσανε άνθρωποι και ανθρωπάκια από τη ζωή μου…

Ήρθαν, έφυγαν, έδιωξα και για κάποιους ελάχιστους παρακαλώ να είναι δίπλα μου.

Δοκιμάστηκα και κρίθηκα…

Νύχτες μοναξιάς με δίδαξαν και ημέρες πάλης με ταρακούνησαν…

Ξεπλένουν τα δάκρυα τους λεκέδες της ψυχής. Παρήγορο!!!

Κοιτάζομαι στον καθρέπτη και βάζω τίτλο στη κάθε ρυτίδα μου…

Ακόμα και σ αυτές που «σκάνε» όταν χαμογελώ…

Χαμογελώ με την μικροπρέπεια των ανθρώπων, χαμογελώ με όλα τα δήθεν που είναι γύρω μου και που νομίζουν ότι με νικάνε, χαμογελώ και σιωπώ…..

Και ας έχω δύναμη να απαντήσω.

Δεν χαραμίζω τη ψυχή μου τόσο άσκοπα.

Δε τη χαλαλίζω…

Τη ξεπλένω για να τη παραδώσω όμορφη και καθαρή.

Αντέχω μαμά…

ΕΛΠΙΖΩ μαμά…

Πάω να κλείσω βαλίτσες.

Τις δικές μου και της ψυχής μου που θα την πάρω μαζί μου παρέα στο ταξίδι μου!!!