Το Απρόσμενο δεν είναι κάτι που παίρνει στα σοβαρά την ύπαρξή του.

Όταν συστήνεται δεν έχει όνομα.

Άσχετα αν εμείς το βαφτίσαμε γιατί το φοβηθήκαμε επειδή ανήκει στα πολλά που πασχίζουμε και στο τέλος αναγκαζόμαστε να πειστούμε πως έχουν μια εξήγηση και μια γήινη μορφή,επειδή έχουν ένα γοητευτικό μεγαλειώδες μυστήριο στο οποίο ή θα αναγκαστείς να αφιερώσεις τη ζωή σου σα πιστός του εραστής του ή σαν πιστό και δεδομένο θύμα του.

 

Το Απρόσμενο είναι η ευκαιρία που παίρνει ο χρόνος για να παίξει λίγο με τη ζωή σου προσπαθώντας να πετύχει την κατάλληλη στιγμή για να σε ειρωνευτεί.

 

Θυμήσου πόσο το αποδοκίμασες και πόσο αρνήθηκες την ύπαρξή του και θυμήσου και πόσο περίτρανα μετά από κάθε τέτοια μάζωξη σκέψεων και ανάγκη για δίκιο,τελικά ερχόταν,και εκτός του ότι σου αποδείκνυε την ύπαρξή του,σου την επιδείκνυε κιόλας…

Μα εσύ…εσύ που δεν πιστεύεις στο απρόσμενο,είσαι σαν τους απαισιόδοξους.

Κρυφά κάνεις τη μεγαλύτερη κατανάλωση ελπίδων.

Εκτός αυτού,στο τέλος αντελήφθην ότι αυτό μπορεί να γίνει κι εσκεμμένα:

Προσπαθούμε να φέρουμε το απρόσμενο στη ζωή μας από άλλο δρόμο

-αυτόν της άρνησης για την ύπαρξή του-δημιουργώντας έτσι την πρόκληση στην άυλη μορφή του να γίνει υλική με μόνο συστατικό την ελπίδα και την τόση πίστη που ΄χεις μέσα σου-εν τέλει-για την ύπαρξή του,εκδηλώνοντάς την με την πιο αρνητική στάση σα να ΄χει πρόσωπο και να στέκεται μπροστά σου κι εσύ προσπαθείς να το εκνευρίσεις μειώνοντάς το,κι αυτό σα να έχει νόηση,να αίσθανεται-0πέρα απ΄το συναίσθημα του θυμού-την ανάγκη για απόδειξη του αντίθετου σ΄αυτό που υποστηρίζεις για ΄κείνο.

 

-Σα να προκαλείς το Διάβολο και ξαφνικά να τον βλέπεις μπροστά σου,φαντάσου.-

Το ότι είναι εφικτό αυτό να επιτευχθεί,πραγματικά με προβληματίζει.

Γιατί πέρα από τις καλές εκπλήξεις,υπάρχουν και οι κακές.

 

Όπου υπάρχει πολύ καλό,υπάρχει και μια πολύ μικρή πινελιά κακού κρυφά ζωγραφισμένη.

Όπου υπάρχει πολύ κακό,υπάρχει κι ένας πρώτος πίνακας που είχε ζωγραφιστεί μόνο με καλό και κάποιος-όχι,δεν τον τραυμάτισε απλά-τον έσκισε με μανία.

 

Όλο αυτό μου θυμίζει μια εξομολογητικού ύφους συνομιλία σε ειλικρινή τόνο που είχα με τη βροχή…

 

“…κι εκεί που έχεις εσώκλειστη κι αμπαρωμένη την απόλυτη και κατηγορηματικά παρμένη απόφαση για την ύπαρξη του ανύπαρκτου,ξαφνικά:

σαν τρυφερή μητέρα της ελπίδας και δασκάλα της πραγματικότητας,ήρθε η Βροχή να μου διδάξει Εκείνη…

…το αντίθετο της αλλαγμένης μου πίστης

και να επαναφέρει κάτι παλιό που είχα ξεχάσει:

-τα παραμύθια κάποτε ήτανε πραγματικότητα.

Αλλαγμένη σε βρήκα,Βροχή…

 

Σα να κουράστηκαν οι σταγόνες σου να μου κρατούν συντροφιά οίκτου και να θέλουν να με βάλουν σε κλίμα συναισθηματικής εξέγερσης κι επανάστασης ανάνεσα στα κατά του μοναδικού ανθρώπου και του μοναδικού γενικότερα σαν τρόπου ζωής και ιδέα.

Μοναδικό το συναίσθημα,άρα μοναδικός κι ο άνθρωπος,Βροχή μου,δε λέω…

Μου΄φερες με τη νύχτα δώρο και μάθημα σαν άλλο πνεύμα των Χριστουγέννων μιαν άνοιξη βροχερή…

…για να σ’ αγαπήσω περισσότερο,μα και για να στιγματίσεις με τον ήχο σου το απρόσμενο φιλί της νύχτας στο μέτωπο της ελπίδας που ξεθώριαζε για ΄μένα στο βυθό της αποδοχής του ανύπαρκτου και του ανέφικτου σα να ΄χασαν ή σα να ξέχασα για μια στιγμή τη φημισμένη μαγεία τους.

Μου την έφερες γλυκά τη σκέψη της…

 

Στα χέρια σου την κρατούσες και την πρόσεχες σα να ‘ταν εύθραυστη πολύτιμη πορσελάνη…και δεν είχες άδικο:

-Εύθραυστη καρδιά-ανάγκη για χαμόγελο-ανάγκη για ζωή.

Τρυφερότητα προδομένη και όνειρα ερωτικά που ξανά κάποιος δειλός αμάρτησε προσπερνώντας και αψηφώντας τα.

Τη θαρραλέα μου φύση γι’ αυτό το χαμόγελο θα τη διακινδύνευα.

Όχι για να το παίξω ήρωας πολυπόθητος και να το σώσω απ΄τον αργό χαμό του

-σε περίπτωση ύπαρξης ενός ακόμα δειλού-μα γιατί αυτό σαν ύπαρξη θα μ’ έσωνε πιο συχνά εμένα,αντί εγώ εκείνο.

Όχι,δεν είναι εγωισμός,ανάγκη είναι…αλλά ναι,και η ανάγκη,εγωισμός είναι.

Μόνο που εδώ παίρνει θέση η καλή φύση του και μπορούμε να παραβλέψουμε τα πολλά παραπτώματά του.

Οι άνθρωποι συναντώνται μερικώς τυχαία,τα χαμόγελά των,ποτέ…”

 

H φύση του Απρόσμενου είναι σαν τη στιγμή που σκέφτεσαι τον Έρωτα:

-Μπορεί να σε φοβίσει και να σε γοητεύσει ταυτόχρονα στον ίδιο βαθμό,

χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υποσυνείδητα σε γοήτευσε ο φόβος του ή ότι φοβήθηκες τη γοητεία του.

Αυτό θα μπορούσε να το υποθέσει ένας απατεώνας-ερωτευμένος,ο οποίος θα κατάφερνε πάντα να γλυτώνει απ΄την όποια καταδίκη θα κινδύνευε να του χρεώσουν.

Άρα…έχει δίκιο ή δεν έχει;