Ανοίγω τα μάτια

ελπίζοντας αυτή την φορά να μπορέσω να βρεθώ πιο κοντά σου,

μέλισσα σ’ αυτή τη ζωή,

λουλούδια παντού,

η ατμόσφαιρα κολλώδες,

ο ήλιος λάμπει,

μα εμένα με νοιάζεις μόνο εσύ.

Έρχομαι στο παράθυρο σου

σε χαζεύω..

πετάω γύρω σου

δείχνοντας σου τη χαρά μου

μα εσύ δε με αναγνωρίζεις

ενοχλημένος με σκοτώνεις με την εφημερίδα σου..

Επόμενη φορά,

επόμενη ευκαιρία,

δε θέλω τίποτα άλλο από το να σε κάνω δικό μου

καταλήγω να είμαι ξυπνητήρι

στέκομαι στο κομοδίνο σου

χαζεύοντας σε τις νύχτες

υποφέροντας όταν είσαι με άλλη συντροφιά..

Έστω η δυνατότητα να βρίσκομαι δίπλα σου,

να ακούω τη φωνή σου,

να νοιώθω τη ζεστασιά που εκπέμπει το σώμα σου..

Αποφασισμένη να σε περιμένω σ’ όλες τις υπόλοιπες ζωές μου

όσες φορές κι αν

διαλυθώ..

ξεραθώ..

λιώσω..

σκοτωθώ..

σε όποιο σώμα κι αν ξαναγεννηθώ

όσες φορές κι αν προσπαθήσω

όσες φορές κι αν αλλοιωθεί η μορφή μου

όσες φορές κι αν σπάσει σε κομμάτια η ψυχή μου

θα θυμάμαι πάντα την ευκαιρία που μου δόθηκε κάποτε

να σ’ έχω απέναντί μου

με το χέρι σου να ψάχνει το δικό μου

και εγώ σαν ανόητη να μην αναγνωρίσω

τι μας ενώνει

και να σε χάσω πριν προλάβω να σου πω,

πως είσαι τα πάντα για μένα..

Μαζί με σένα πέθανα και εγώ σε εκείνη την ζωή..

Τώρα δε φοβάμαι πια

κάθε φορά που πεθαίνω

που ξεψυχώ

ξέρω πως κάπως κάπου στην επόμενη ζωή

θα σε βρω

είτε σαν αντικείμενο μέσα στο διαμέρισμά σου,

είτε σαν μια άγνωστη που κάποτε σου έδωσε ένα φιλί

και εσύ δάκρυσες χωρίς να καταλαβαίνεις το γιατί..

μέχρι να μου δοθεί η ευκαιρία να σε ξανακερδίσω..