Μας βρήκε το σούρουπο στ ‘ανοιχτά
γελούσαμε με την κατάντια μας
τ’ άπλυτα και τ’ ασιδέρωτα
τρέχαμε ξυπόλητοι στα γυαλιά
και οι πόνοι μας καλύτερα κρυμμένοι
κι από στοιχεία κρυμμένου θησαυρού.
Ανυπολόγιστες οι ζημιές
έξω και μέσα –κυρίως μέσα
κι όμως εμείς εκεί
αρκεί να προλάβουμε το ηλιοβασίλεμα
ξαπλωμένοι
εδώ κι εκεί
μια στον ουρανό και μια στο χώμα
με μόνο όρο να έχουμε θέα
τη λιμνοθάλασσα
τα μάτια τους
ή και τα δύο.
Ορκιστήκαμε στο «απόψε»
στο κάθε «απόψε»…
Τα άσκοπα τριγυρίσματα μας στα «όχι» τους
και στους δρόμους.
Αρπάξαμε την κάθε ευκαιρία με ιδιαίτερη λαχτάρα
και μπόλικη αγάπη.
Κι έτσι πορευόμαστε έκτοτε.