«Τι με οδήγησε εδώ;…. ακόμα ψάχνω το γιατί.. μα δεν το βρίσκω

Τι με οδήγησε εδώ; Μήπως εσύ; Ή πάλι μόνη δικαιολογίες βρίσκω;

Τι με οδήγησε εδώ; Μέσα σε κενές ώρες και μέρες ψάχνω απελπισμένα ένα «γιατί»

Είναι που χάθηκες και εσύ και πουθενά πια δεν σε βρίσκω…»

Βλέπεις τι είμαι ικανή να κάνω; Κάνω τον πόνο μου δημιουργία!

Κάνω το κενό μου σκαλοπάτι να πατήσω… να ανέβω πιο πάνω!

Να βρω λύσεις στο πρόβλημά μου!

Κενό… απόλυτο κενό! Τι μου έκανες; Μάγια;

Δεν με αναγνωρίζω…. Μάλλον φταίει η περίοδος αναπροσαρμογής….

Νέα πράγματα, νέες ιδέες, νέα όνειρα….

Εσύ λείπεις από αυτά! Οφείλω να το πω …. Τίποτα δεν είναι ίδιο!

Μην νομίζεις ότι χαίρομαι…. Ψεύτικα είναι όλα! Το χαμόγελο, η ευχάριστη διάθεση….

Όλα μέσα μου φωνάζουν… και εγώ δεν βγάζω μιλιά!

Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβεις… κοίτα τα μάτια μου… και δες πως χάνομαι στον κόσμο μου, και ας είμαι περιτριγυρισμένη από ανθρώπους.

Δες πώς «φεύγω» όταν οι άλλοι μου μιλάνε…

Που πηγαίνω; Δεν ξέρω…. Αυτό είναι το θέμα… Κάπου ψάχνω να σε βρω, αλλά πάλι μέσα μου ο εαυτός μου λέει ένα «ΟΧΙ» και έτσι σταματώ την αναζήτηση…

Και είναι οι στιγμές που φεύγω… που με κάνουν να βρίσκω τον εαυτό μου….. εκεί σε μια γωνιά…. Να ψάχνει λύσεις… να αναρωτιέται πώς θα ξεφύγει από αυτό το κενό… που δημιούργησες εσύ….

«Τι με οδήγησε εδώ; Αυτό το κενό όλο στενεύει και με πνίγει…

Τι με οδήγησε εδώ; Δεν βλέπεις ότι πουθενά δεν καταλήγει;

Τι με οδήγησε εδώ; Χάνομαι μέσα σε ιδέες φρούδες και σε όνειρα….

Τι με οδήγησε εδώ; Εσύ! Οι πράξεις και τα λόγια τα επώδυνα!….»