Θέλω πίσω τα ροζ γυαλιά μου μ’ ακούς;

Που πήγαν γιατί δεν τα έχω πια;

Μ’ εκείνα έβλεπα τον κόσμο αλλιώτικα…

Έβλεπα τον κόσμο διαφορετικά…

Ακόμη και γρατζουνισμένα τα φορούσα κι αν κάτι δε μου φαινόταν τόσο όμορφο, έλεγα θα φταίνε οι γρατζουνιές;

Τώρα όμως τι φταίει για πες μου;

Γιατί όλα ξαφνικά ξεθώριασαν;

Γιατί έχασαν τα ζωηρά τους χρώματα;

Που πάμε;

Που πάω;

Που θα βγει όλο αυτό;

Τόση ασχήμια από πού ξεφύτρωσε ξαφνικά;

Ήταν πάντοτε τα πράγματα έτσι ;

Πες μου πως δεν ήταν!

Πες μου πως δεν προσγειώθηκα ανώμαλα σ’ έναν πλανήτη που δε μου ταιριάζει…

Σ’ έναν πλανήτη εχθρικό και αφιλόξενο…

Που είναι οι άνθρωποι ;

Γιατί δεν τους βλέπω!

Που κρύβονται;

Ποιος κακός λύκος τους κατασπάραξε;

Δέσμιοι ποιανού θυμού βρίσκονται;

Ποια οργή τους κρατάει μακριά και ποιος εγωισμός τους έχει φορέσει χειροπέδες πάλι;

Πες μου!

Δε χωράω πουθενά μ’ ακούς;

Θέλω πίσω τα ροζ γυαλιά μου!