Αρκετά πια με τις αναβολές.

Δεν έχω άλλο χώρο για αποθήκευση.

Γέμισε σκουπίδια εδώ μέσα.

Σπασμένα ποτήρια και τσαλακωμένα χαρτιά.

Σκισμένες φωτογραφίες, σκέψεις του πεταματού.

Δεν είχα την ευκαιρία, αυτή τη φορά, να διαλέξω.

Μηχανικά άρχισα το καθάρισμα. Δεν υπάρχουν περιθώρια πια. Δεν υπάρχει λόγος να υπάρχουν. Όλα αυτά τα άχρηστα πράγματα δεν τα χρειάζομαι. Όλα αυτά που έκανα για λίγο στην άκρη.. έτσι για αύριο.. για όταν προκύψει. Μα δεν είμαι έτσι.

Δεν έχει τέτοια τώρα. Για μένα δεν υπάρχουν μεσαίες λύσεις. Δεν υπάρχει “ότι γίνει”. Υπάρχει μόνο “ότι κάνω” και “ότι επιλέξω”. Είμαι οι αποφάσεις μου και τα συναισθήματα που με οδήγησαν στη λήψη αυτών.

Τέλος. Δε θα νιώσω νοσταλγία. Ούτε λύπη. Μόνο χαμόγελα θα έχω τώρα. Γι’ αυτά που θα έρθουν -για αυτά που εγώ θα φέρω. Αρκετά πια. Έχω τελειώσει με τις ματαιόδοξες νοοτροπίες σας. Από εδώ και πέρα είμαι εγώ σε ένα χώρο καθαρό.

Με μια ψυχή γεμάτη χρώμα.