Και κάπου εδώ φτάνει το τέλος…

Όχι της σχέσης μας, αυτή ξεθώριασε εδώ και πολύ καιρό άλλωστε.

Τη σέρναμε και την διατυμπανίζαμε θαρρείς και θα την αναθαρρεύαμε!!!

Το τέλος συναισθημάτων μου για σένα!!!

Τα ζύγισα και πολύ λυπάμαι αλλά η ζυγαριά μου δεν σε προτίμησε.

Το ξέραμε από την πρώτη στιγμή.

Σιγά και μην πιστέψαμε σε όλα τα άλλα!!!

Και συ ήξερες τι ένιωθα και γω ήξερα ότι καταλάβαινες.

Η βλακεία δύο έξυπνων ανθρώπων!!!

Μ’ αρέσουν τώρα αυτές οι αμφότερες σιωπές μας.

Η «δήθεν» πολιτισμένη μας αξιοπρέπεια.

Εσύ να μου μιλάς σπανίως για να περισώσεις ότι έμεινε – αν έμεινε – και γω να σταματώ να αποκαλύπτομαι γιατί το έκανα ήδη.

Πόσο εύκολα απομυθοποιούμε τους άλλους τελικά!!!

Πόσο εύκολα μπορεί να πέφτουμε έξω.

Ανθρωπάκια ήμαστε!!!

Ανθρωπάκια που βολευτήκαμε σε ένα ασφαλές περιβάλλον με την δικαιολογία ότι δεν καταλαβαίναμε.

Δεν θα το προσπαθήσω άλλο.

Οφείλω να παραμείνω κοντά σου ως ανάγκη για να καλλιεργήσω το «φιλανθρωπικό» μου συναίσθημα.

Ήθελα από σένα να πάρω και ήθελα σε σένα να δώσω.

Γιατί σε επέλεξα;  Γιατί ήσουν ο εκλεκτός μου.

Τίποτα απ όλα αυτά δεν ευδοκίμησε.

Ξέρεις κάτι καλέ μου;

Οι άνθρωποι πρέπει να είναι ειλικρινείς στη ζωή τους. Εσύ και γω δεν ήμασταν.

Εγώ ήξερα και το συνέχισα. Εσύ κατάλαβες και δεν μίλησες.

Άντε καλέ μου να τραβήξει ο καθένας τώρα το δρόμο του!!!

Δεν ξέρω αν έχασα ή κέρδισα.

Ο χρόνος θα με δικαιώσει.

Ξέρω απλά ότι ΔΕΝ θέλω άλλο. Σταματώ εδώ.

Να σε σκέφτομαι, να σε νοιάζομαι, να σε ερωτεύομαι.

Λάθος άνθρωπο μου έφερε η μοίρα μου.

Όχι ότι θα σε νοιάξει και πολύ!!!

Τη φιλάρεσκη  ζωούλα σου θα συνεχίσεις!!!

Ίσως στη μοναξιά σου ανακαλύψεις την ανθρωπιά σου!!!

Στο εύχομαι.

Ciao αγόρι μου!!!