Έρωτας που μεταφράστηκε με λέξεις άγνωστες…

Σβήστηκε και γράφτηκε ξανά και ξανά με την ίδια τόλμη και την ίδια τετριμμένη επαναληψιμότητα που λες και τη χάνει την ουσία του

κι όμως…

Σαν να κοιτάς τα βράχια με το κύμα..

Ένα σκηνικό σε μόνιμο repeat κι όμως εάν εστιάσεις στη λεπτομέρεια υπάρχουν διαφορές …τα βράχια που στέκονται και το νερό που άλλοτε τα χαϊδεύει, άλλοτε τα χτυπά, άλλοτε τα σκεπάζει

Μα στο τέλος κυλάει μακριά τους μέχρι να βρει την ώθηση για να τα πλησιάσει πάλι …

κι είσαι συ το νερό κι είμαι εγώ τα βράχια …

ή το αντίθετο….