Μάλλον κάπου το χάσαμε με την αγάπη ή εγώ είμαι παρωχημένη.
Ακούω συνεχώς την λέξη «σ ‘αγαπώ» σε σχέσεις δύο μηνών.
Λέω πως είναι δυνατόν να το λέει αυτό; Και δηλαδή πιάνει; Το πιστεύουν;
Ανοίγω λεξικό να δω τι σημαίνει αγάπη – μήπως κάτι, κάπως μου ξεφεύγει.
Αγάπη είναι κάτι τόσο περίπλοκο, που δεν υπάρχει μοναδικός και απόλυτος ορισμός.
Αγάπη , λέει, είναι αίσθημα, μεταξύ άλλων, έντονης στοργής και προσωπικής αφοσίωσης. Έντονη αφοσίωση ηλικίας μερικών μηνών. Μάλιστα.
«Ευτυχισμένοι αυτοί που αγαπήθηκαν και δυστυχισμένοι εκείνοι που δε γνώρισαν ποτέ την αγάπη» ‘Αλφρεντ Λόρντ Τένισον.
Και αφού είναι τόσο δύσκολο, πώς γίνεται να το νιώσει κανείς τόσο εύκολα, τόσο γρήγορα;
Κάπου το χάσαμε με την αγάπη και δεν είμαι παρωχημένη νομίζω – σε αυτό το θέμα.
Μπερδεύουμε το «μου αρέσεις», το «σε συμπαθώ», το «σε θέλω», τον ενθουσιασμό γενικότερα με μια κατάσταση μαγική που τυχεροί όσοι βρίσκονται σε αυτή.
Σε ερωτικό και φιλικό επίπεδο ακούγεται συχνά το περιβόητο « σ’ αγαπώ» ώσπου τελικά χάνει το νόημά του. Χάνεται και η μαγεία.
Μαγκιά είναι να μιλάς για αγάπη όταν πραγματικά την νιώθεις.
Αγαπώ σημαίνει πονάω πριν πονέσει. Πονάω για να μην πονέσει. Μοιράζομαι τα πάντα, δένομαι και δίνομαι ολοκληρωτικά. Ζω επειδή ζει. Γελάω για να είναι καλά.
Έτσι μου το περιέγραφαν εμένα. Έτσι το καταλαβαίνω.
Γιατί αν αγαπάς, δε πληγώνεις.
Όταν αγαπάς δεν προδίδεις.
Όταν αγαπάς δακρύζεις στην ιδέα ότι χάνεις τον άλλον.
Ας μη χαραμίζουμε έτσι άδικα τα «Σ΄αγαπώ» λοιπόν σε φωτογραφίες και γνωριμίες εφήμερες.
Οι λέξεις πονάνε και τα λόγια δε ξεχνιούνται.
Και τα «σε θέλω», «θέλω να σε δω», «μ΄αρέσεις», «σε σκέφτομαι» έχουν κι αυτά τη γλύκα τους.
Είπαμε, αγαπάτε γιατί χανόμαστε, αλλά μη τα ισοπεδώνουμε όλα.
Άντε και στα δικά μας!