Η αλήθεια είναι , ότι αρκετές φορές στη ζωή μας , αναρωτιόμαστε για τις σχέσεις μας με τους άλλους..

Κατά την διάρκεια της ζωής μας, συναντάμε διαφόρων ειδών ανθρώπους..  Ανθρώπους που είτε μένουν στην ζωή μας, είτε φεύγουν.. αλλά που πάντα κάτι αφήνουν…

Αυτό που αφήνουν είναι  άλλοτε γλυκό και άλλοτε πικρό.. Ποτέ όμως ίδιο..!

Σε όλους κάτι δίνουμε.. και από όλους κάτι παίρνουμε..

Θέλει προσοχή μονάχα..

Αυτό το αλισβερίσι.. δεν ξέρεις ποτέ, αν θα σου αφήσει άδεια την τσέπη της ψυχής σου ή αν θα στην γεμίσει με ένα σωρό πράγματα που περισσότερο θα την βαρύνουν  παρά θα την ωφελήσουν..

Κάπως έτσι λοιπόν διακρίνουμε και τις σχέσεις μας με αυτούς τους ανθρώπους..

Υπάρχουν λοιπόν (εκτός των άλλων), σχέσεις τοξικές και υποκριτικές..

Απλά υπάρχουν ..

Αποδέξου το..

Απλά μην αφήνεις τις τοξικές σχέσεις, να μπερδεύουν το μυαλό σου και να δηλητηριάζουν την ψυχή σου..

Μην ακούς όσους νομίζουν ότι κάτι έχουν να σου πουν, παριστάνοντας τους σοφούς, χωρίς ουσιαστικά να έχουν ιδέα για όσα έζησες ή περνάς ή ακόμα και για τα θέλω σου.. για τα όνειρα σου..

Μην αφήσεις κανέναν να σου πει αν όσα θέλεις είναι σωστά ή λάθος..

Υποκριτές και τοξικοί άνθρωποι δυστυχώς, υπάρχουν παντού.. και εξαπλώνονται όπως η χειμερινή γρίπη..

Και τώρα κάπου εδώ  εσύ θα με ρωτήσεις..

Και γιατί υποκριτές..;

Υποκριτές γιατί θα κρίνουν όσα κάνεις, για όσα προσπαθείς και κοπιάζεις ή ακόμα και όσα επιθυμεί το μέσα σου.., υποτιμώντας  την σημαντικότητά τους και προσπαθώντας να σε πείσουν ότι κάνεις λάθος..  ενώ παράλληλα εκείνοι κρύβονται πίσω από το παρατεταγμένο δάκτυλό τους ..

Καλό θα ήταν να τους πει κάποιος ότι πίσω από αυτό, φαίνονται…!

Και γιατί τοξικούς..;

Τοξικοί γιατί  προσπαθούν με τη στάση και  τη συμπεριφορά τους να υπονομεύσουν τη ζωή μας..

Άνθρωποι που παραβιάζουν τον προσωπικό μας χώρο, που δεν μας σέβονται και που μας επιτίθενται λεκτικά, κάνοντας μας , να αναρωτιόμαστε για τα πάντα… κάποιες φορές ακόμη και για τον ίδιο μας τον εαυτό..

Άνθρωποι  που από ενδιαφέρον (και καλά..) σου λένε την γνώμη τους και την «δήθεν» συμβουλή τους.. και που τελικά κανείς πραγματικά δεν ξέρει τι υπάρχει στις σκοτεινές γωνιές του μυαλού τους..

Κι εμένα δεν μου αρέσει το σκοτάδι..

Από παιδί το φοβάμαι..

Στο φώς  μ΄αρέσει να βαδίζω.. να νιώθω τη ζέση του ήλιου, να αγκαλιάζει τις σκέψεις μου και να τις φωτίζει..!