Ας είναι…

είσαι τόσο όμορφος όταν τσαλακώνεσαι,

όταν μες στις μικρές σακούλες

κάτω απ’ τα μάτια σου φωλιάζει το λάθος.

Να μάθεις ν’ αγαπάς

τους τσαλακωμένους ανθρώπους

με τ’ ασιδέρωτα χαμόγελα.

Να τους ερωτεύεσαι

σαν να ‘ναι αδέρφια σου ή παιδιά σου.

Να τους γεννάς βαθιά

μέσα απ’ τα βογκητά του πόνου σου.

Κι όταν λυγάς,

να τους αγκαλιάζεις

με τα δυο σου χέρια σφιχτά.

Όπως στέκουν μπροστά σου τσαλακωμένοι.

Έτσι που να μπλεχτούν τα κουρέλια σας

και να σας ζωγραφίσουν.

Κι ύστερα από μια δυο πινελιές,

εκεί ανάμεσα στα τσαλακωμένα σ’αγαπώ

τα ξεσκισμένα πρέπει

να λες έζησα,

έζησα ακούς!

Κι ας ήταν τσαλακωμένα,

εμένα έτσι μ’ άρεσε.