Έμπαινες στις ζωές των άλλων σαν σπουδαίος ηθοποιός στο θέατρο του.

Επεξεργαζόσουν τα υπάρχοντα σκηνικά και τους κομπάρσους και έστηνες την παράσταση.

Η έμπνευση ποτέ δε στάθηκε εμπόδιο. Είχες περίσσια.

Μοίραζες ρόλους και κράταγες πάντα για σένα αυτόν του πρωταγωνιστή μα και του σκηνοθέτη.

Αλλοίμονο αν κάποιος αντιδρούσε. Οι πιστοί ακόλουθοι ήταν το παν!

Κι αν έζησες πρεμιέρες! Κι αν χόρτασες χειροκρότημα!

Δόξα ζητούσες. Μονάχα με αυτήν τρεφόσουν.

Τί κι αν κανείς δεν είδε πως σε κάθε αυλαία , ο θίασος μαρμάρωνε.

Σαν ψεύτικα αγάλματα έμεναν ακίνητοι στην τελευταία θέση τους.

Τί κι αν κανείς δεν είδε πως με σκυφτό κεφάλι και καμία τιμή μάζευες τους ήρωες σου σαν παιδικά παιχνίδια, πηγαίνοντας στα καμαρίνια βαρύς, σιωπηλός και μόνος.

Πιο μόνος από ποτέ.