Μόλις σε είδα… αυθόρμητα… σε αντιπάθησα! Έτσι άρχισε η ιστορία μας. Ερχόσουν εσύ, γυρνούσα την πλάτη εγώ. Άναβες τσιγάρο εσύ, έσβηνα το δικό μου εγώ. Μιλούσες εσύ, έβρισκα πρόφαση να φύγω εγώ. Άσπρο έβλεπες εσύ, μαύρο έβλεπα εγώ. Χαμογελούσες εσύ, ήθελα να σου ρίξω μπουνιά εγώ. Έπαιρνες τηλέφωνο εσύ, δεν το σήκωνα εγώ.

          Σε αντιπαθούσα ή σε… ποθούσα;

Δεν είχα ξανανιώσει κάτι  αντίστοιχο. Κάτι τόσο αψυχολόγητο… Είχα νεύρα μόνο και μόνο που υπήρχες στον χώρο… “Η ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη…” που λένε. Όταν τύχαινε(αλήθεια… τύχαινε;) να διασταυρωθούν τα βλέμματά μας ήταν σαν ξίφη ετοιμοπόλεμα, σαν φιτίλια αναμμένα, σαν σύρματα ηλεκτροφόρα.

          Εκτόξευαν απειλές ή μοίραζαν… υποσχέσεις;

Τα λόγια μας, δε, καρφάκια πυρωμένα. Λες και μας είχε πει κάποιος ότι όποιος πετάξει την πιο πετυχημένη σπόντα… θα πάρει βραβείο. Ακόμα και το ύφος μας και η στάση σώματος φανέρωνε ότι είχαμε υιοθετήσει το γνωστό “η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση”! Φαύλος κύκλος η ιστορία και εκεί ήταν και το πρόβλημα! Γιατί μόλις έλεγες “αυτό ήταν τελείωσε”… Τσουπ! Πάμε πάλι από την αρχή για να καταλήξουμε για νιοστή φορά σε αδιέξοδο… Άστα… κόλαση!

          Έτσι ήταν στην πραγματικότητα ή έτσι μας… βόλευε να βλέπουμε την κατάσταση;

Και έφτασε και η μέρα που δεν εμφανίστηκες ξανά. Επιτέλους! Όλα κυλούσαν πλέον στους παλιούς, γνώριμους ρυθμούς. Καμία ένταση, καμία ταραχή, κανένας πανικός! Όλα νορμάλ! Όλα υπό έλεγχο! Όλα καλά, μωρέ και σε τάξη! Μα πάνω από όλα… ήσυχα! Υπερβολικά ήσυχα! Έως… ανησυχητικά ήσυχα! “Ναι, εντάξει… δεν μπορεί θα σκάσει μύτη όπου να ‘ναι…” σκεφτόμουν. Κι όμως… Διαψεύστηκα. Έπεσα έξω.

          Την “μάχη” την χάσαμε, έτσι; Όσο για τον “πόλεμο” τί γίνεται; Ξέρεις;

 

 

H Βάσω Μυρογιάννη αποφοίτησε από το Παιδαγωγικό τμήμα του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών με παράλληλες σπουδές δημοσιογραφίας στο Εργαστήρι Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Αnt1. Από τότε που θυμάται τον εαυτό της το γράψιμο για εκείνη είναι η “ζωγραφική” της!

Γράφει και ονειρεύεται…

Just A Dreamer!!!