Από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα…

Ίδια σκιρτάει η καρδιά στο πρώτο του έρωτα αγκάλιασμα.

Και λαμπάδιασμα…

Των σωμάτων, των βλεμμάτων, των πνευμάτων, της ψυχής.

 

Κι εγώ απλά θα σου το πω και δε θα το στολίσω παραπάνω.

 

Επειδή μαζί σου θέλω να περάσω τα βροχερά απογεύματα του Ιουνίου και μαζί σου να διασχίσω τις γραμμές των τρένων τα χαράματα μετά από ξενύχτι.

Επειδή μυρίζεις όμορφα στη βάση του λαιμού σου, εκεί που μπήγονται τα δόντια μου.

Επειδή τα χέρια σου είναι τόσο απαλά όταν κατακρεουργούν τη λογική μου.

Επειδή έγινες λαχτάρα μου, λατρεία μου και με έβαλες να βρω νέες λέξεις, να γράψω καινούρια παραμύθια, για να διαβάζεις τις μοναχικές σου ώρες.

Επειδή θέλω να σε φιλήσω έξω από τα Tiffany’s στο Μανχάταν, πάνω σε μια γόνδολα στη Βενετία, δίπλα σε μια σφίγγα στην Αίγυπτο, τυλιγμένοι με ζεστά δέρματα στην Ανταρκτική… Αλλά και πάνω στο παγκάκι του πάρκου με τις πεσμένες πευκοβελόνες, πάλι με το ίδιο πάθος θα σε φιλήσω… εκεί που σκαλισμένα θα έχει και τα αρχικά μας.

Επειδή δε ξέρω αν γεννήθηκα για να σε συναντήσω, αλλά σίγουρα όταν σε συνάντησα ξαναγεννήθηκα.

Επειδή όσο βαρετό κι αν είναι, με ρωτάς πώς ήταν το φαγητό και με λεπτομέρειες να σου πω πώς πέρασα τη μέρα μου.

Επειδή παίζεις τραγούδια, ειδική παραγγελία και με παίρνουν στις νότες τους, με μπλέκουν στον ιστό της αγάπης σου, ενώ με το χέρι γυρνάς τα κουμπιά, κουρδίζεις τις χορδές της ευτυχίας μου… κι ακούγεται καλύτερα, δυνατότερα, καθαρότερα έτσι.

Επειδή διαλέγουμε πάντα την ταινία που θέλω να δω εγώ, αλλά σχεδόν ποτέ δεν τη βλέπουμε μέχρι το τέλος…

Επειδή μου χαμογελάς και δακρύζω κι όταν έχεις πυρετό κρύβω τις σοκολάτες, σε βάζω να με βγάλεις χίλιες φωτογραφίες και βάζω την καλύτερη στην κορνίζα σου πάνω στο τζάκι.

Επειδή τηλεφωνείς πολύ αργά το βράδυ, μόλις ξαπλώνεις, για ένα καληνύχτα κι ας φοβάσαι μη με ξυπνήσεις, τόσος είναι ο πόθος σου να με ακούσεις… κι επειδή εγώ, κι ας κοιμόμουν, σηκώνω το τηλέφωνο.

Επειδή στα γενέθλιά μου πάντα μου κάνεις το καλύτερο δώρο κι όταν φοβάμαι τις αστραπές που πέφτουν και τα τζάμια που τρίζουν, τα πάθη που ξεφτίζουν, το πορτοφόλι που αδειάζει, το λάθος που μας χτυπάει σα χαλάζι…

Όταν φοβάμαι το μέλλον, το τέλος, το πότε, το μακάρι, το σκύλο που γαβγίζει, το χρόνο που μας χωρίζει… με παίρνεις αγκαλιά και πια για μένα δεν υπάρχει τίποτα άλλο…

Και σε κάθε αιωνιότητα το ίδιο θέλω…

Μόνο να σ’ αγγίζω.

Τίποτα πιο απόλυτο από τον τρόπο που…

Σ’ αγαπώ.

 

Η Μαριάνθη Γρ. Λαζαρίδου είναι αρχαιολόγος και ιστορικός τέχνης. Εργάζεται ως αρθρογράφος σε εφημερίδα και δηλώνει λάτρης των λέξεων και των διαμαντιών, επειδή και τα δυο είναι για πάντα!

 

Facebook: Marianthi Lazaridou