Ένα ταξίδι στο παρελθόν για να δούμε τις παρενθέσεις,

όλα αυτά που θέλαμε να πούμε και ποτέ δεν είπαμε..

Είτε επειδή δεν είχαμε το θάρρος,

να πούμε στον άνθρωπο μας ότι σε σκέφτομαι,

σε θέλω κοντά μου…

Είτε επειδή δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή.

Είτε επειδή φοβόμασταν για το μετά..

Για τους φόβους που μας κράτησαν μακριά από την ίδια μας την ζωή,

για όλες τις στιγμές που δεν τολμήσαμε..

Φοβάμαι πως δεν είμαι αρκετή..

Νιώθω μικρή ..

Είτε επειδή ήμασταν δειλοί,

για να πούμε ότι με αδίκησες,

ότι με πληγώσεις,

ότι δεν πάει άλλο ..

Για κάθε λογής δικαιολογία που μπορεί να βρει ο ανθρώπινος νους,

σκέψεις που απλά δεν ειπώθηκαν ποτέ…

Σ’ ευχαριστώ για όλα όσα μου έχεις δώσει μπορεί να μην έχω την δύναμη να σου το πω αλλά σε εκτιμώ βαθύτατα..

Μείνε, μείνε, μείνε.

Σ’ ευχαριστώ που με αγαπάς τόσο πολύ, νιώθω άσχημα που δεν έκανα και εγώ το ίδιο..

Δεν σε αντέχω άλλο.

Ξέρω ότι δεν νιώθεις το ίδιο για μένα.

Θέλω τους γονείς μου.

Χρειάζομαι μια αγκαλιά.

Γιατί δεν μπορείς να με καταλάβεις;

Τι σου έχω κάνει;

Έχω χάσει την πίστη μου.

Μία σου λέξη έχει την δύναμη να γκρεμίσει τον εσωτερικό μου κόσμο.

‘Οταν είσαι εδώ θέλω να είσαι σπίτι σου και όταν είσαι σπίτι σου θέλω να είσαι εδώ..

Οι παρενθέσεις θα αποτελούν πάντα κομμάτι μας.

Θα τις κουβαλάμε μαζί μας..

Λέξεις που δεν είπαμε,

συναισθήματα που δεν δείξαμε,

αποφάσεις που δεν πήραμε,

κινήσεις που δεν κάναμε,

βλέμματα που δεν ρίξαμε,

φιλιά που δεν δώσαμε..

Τόσα πολλά αυτά που ήθελα να σου πω

και ποτέ δεν σου είπα…