Άραγε όταν σκεφτόμαστε κάποιον το νιώθει;

Αυτό το ερώτημα βασανίζει μέρες το μυαλό μου…

-Και κάποιος μου απάντησε, «νιώθει το ίδιο που νιώθουμε και εμείς όταν μας σκέφτονται…

-«Μα εγώ δεν είμαι σίγουρη ότι το νιώθω» του απάντησα…

– «Αν δεν είσαι σίγουρη, τότε δεν αξίζει τον κόπο να τον σκέφτεσαι και εσύ…»

 

Και η κουβέντα έμεινε εκεί… και η δική μου απορία παραμένει απορία!

 

Μα γιατί να σταματήσω να τον σκέφτομαι; Αν με σκέφτεται και εκείνος και δεν το νιώθω εγώ; Ίσως και σε αυτόν να συμβαίνει το ίδιο…

 

Μερικές φορές σκέφτεσαι κάποιον και έτσι μαγικά ή σε παίρνει τηλέφωνο ή τον συναντάς, τέλος πάντων αυτό το μαγικό σύμπαν συνωμοτεί και η σκέψη παίρνει σάρκα και οστά άλλες πάλι δεν συμβαίνει τίποτα και μένεις με την απορία…

 

Και συνεχίζεις να αναρωτιέσαι γιατί αυτή η λεγόμενη «τηλεπάθεια» να μην πιάνει πάντα; Γιατί αυτό το μαγικό σύμπαν να μην κάνει πάντα το θαύμα του;

 

Δεν θα έπρεπε να υπάρχει ένας τρόπος να είμαστε σίγουροι για το ότι η σκέψη μας μεταφέρεται και για το ότι ο άλλος την λαμβάνει;

Μήπως υπάρχει και εγώ δεν τον έχω ανακαλύψει ακόμα;

 

Μήπως η δύναμη της σκέψης παίζει ρόλο; Μήπως απλά μερικές φορές δεν αρκεί η σκέψη για να κινήσει τα νήματα; Μήπως τελικά θα πρέπει να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας;

 

Μέρες με απασχολεί αυτό το ζήτημα και άκρη δεν μπορώ να βρω…

 

Το σίγουρο είναι ότι τις σκέψεις μας δεν τις ορίζουμε εμείς, το μυαλό μας κάνει τα δικά του παιχνίδια όπως και η καρδιά μας άλλωστε. Δεν επιλέγουμε εμείς ποιον θα ερωτευτούμε, δεν επιλέγουμε εμείς πόσο και πότε θα σκεφτόμαστε τον άλλο, άρα τι να πάρουμε στα χέρια μας;

 

Απλά να παραδεχτούμε πρώτα στο εαυτό μας, τι μας συμβαίνει και στην συνέχεια να ρωτήσουμε αυτόν τον κάποιο που σκεφτόμαστε αδιάκοπα:

 

Σε σκέφτομαι… το νιώθεις;

 

Της Εβίτας Δημητριάδη