Βρίσκομαι στο αεροδρόμιο και περιμένω την πτήση μου.

Δεν ξέρω ούτε τι αφήνω πίσω ούτε τι με περιμένει εκεί που πηγαίνω…

Περιμένω με ανυπομονησία και μια δόση μελαγχολίας να φύγω . Τόσα ανάμεικτα συναισθήματα και τόσα άσκοπα γιατί και επειδή μετράνε τα δευτερόλεπτα που περνούν στην αναμονή. Παρατηρούσα τους γύρω μου και έφτιαχνα ιστορίες ανάλογα με τις αντιδράσεις τους. Τότε σκέφτηκα να παίξω ένα παιχνίδι . Φαντάστηκα τους ανθρώπους που πέρασαν από την ζωή μου … άλλους να τους αποχαιρετώ , άλλοι να με αποχαιρετούν , και με άλλους να φεύγουμε μαζί.. στην ίδια πάντα αίθουσα αναμονής. Σε κάποιες εικόνες δάκρυσα, σε άλλες γέλασα, σε άλλες κουράστηκα… Και τότε συνειδητοποίησα ότι ο κάθε ένας από εκείνους δεν θα μπορούσε να υπάρξει σε δυο ή τρεις εικόνες , μόνο σε μία από τις τρεις. Εκείνον που αποχαιρέτησα δεν θα μπορούσα ποτέ να ταξιδέψω μαζί του , ούτε να με αποχαιρετά εκείνος για να φύγω εγώ.. και αντίστροφα.

Ο καθένας την θέση του, τον ρόλο του, την στιγμή του..

Και τότε κατάλαβα ότι δεν είναι όλοι για όλα, δεν είμαστε όλοι για όλα… Θα θέλαμε, αλλά δεν μπορέσαμε….

Αυτή η ποιητική δικαιολογία των πάντων…

Και κάπως έτσι η ώρα πέρασε …

Χαμογέλασα, πήρα την βαλίτσα μου και έφυγα… αφήνοντας πίσω όλα τα πιθανά ενδεχόμενα του παρελθόντος , να αναζητούν την θέση τους σε μια αίθουσα αναμονής αεροδρομίου.