Θα σε θυμάμαι σαν τα καλοκαίρια που φεύγουν.

 

Με μια γεύση τρικυμίας στο στόμα και μια θάλασσα αιώνια δική μου.

 

Θα σε θυμάμαι με τα χρώματα. Τα σχήματα.

 

Με κάτι ξεχασμένα σ’αγαπώ. Ανείπωτα.

 

Με κάτι γέλια και κάτι τραγούδια, που ξέβρασε το κύμα πριν προλάβουν ν’ακουστούν.

 

Ώρα αγάπης ήταν, θυμάμαι.

 

Θα σε θυμάμαι με το φως του κάθε άστρου.

 

Θα σε λησμονήσω με εκείνο που έλεγες ότι μου μοιάζει.

 

Στη θύμηση αυτή κάτι σπαράσσει και ουρλιάζει στον νου μου.

 

Α ξέρεις, τ’άστρα θα’τανε πιο φωτεινά αν τους χάριζα ένα όνομα, μια ιδιότητα.

 

Κάτι για να’χουν φυλαχτό.

 

Κάτι για να τους θυμίζει τους καλοκαιρινούς αέρηδες.

 

Κι εκείνη την υπόσχεση που έδωσες.

 

Σαν τελευταία προσευχή.

 

”Θα σε θυμάμαι σαν τα καλοκαίρια που φεύγουν.

Με μια δόση μπλε μελαγχολίας στο βλέμμα και μια γεύση αρμυρής τρικυμίας στα χείλη”.