Λοιπόν, πάντα είχα ένα θέμα με τα παραμύθια. Έρωτες πάνω σε άσπρα άλογα, μάγισσες, μητριές, φίλτρα και φιλιά της τελευταίας στιγμής που σε ξυπνάνε από χρόνιους ύπνους και ενώ έχεις δαγκώσει το δηλητηριασμένο μήλο, την επομένη είσαι νύφη στο πλευρό του και βασίλισσα του παλατιού.

Μεγάλωσα την κόρη μου χωρίς παραμύθια. Βέβαια και αυτή από μικρή σαν να ένιωθε την αντιπάθεια μου, ποτέ της δεν μου ζήτησε να τις διαβάσω.

Στη ζωή πολεμάμε και διεκδικούμε. Δεν κοιμόμαστε και περιμένουμε κάποιον να έρθει να μας ξυπνήσει. Δεν ξυπνάμε και όλα όσα επιθυμούμε είναι εκεί έτοιμα να τα απολαύσουμε. Ας μην έχουμε ουτοπίες.

Αντιδραστική όπως πάντα αλλάζω το σενάριο στο παραμύθι της δικής μου ζωής.

Εγώ θέλω να παλεύω με δράκους. Ναι με δράκους. Εγώ και αυτοί σε μονομαχία.  Θέλω να πέφτω και να σηκώνομαι, να ματώνω και να γδέρνομαι, αγωνιζόμενη.

Όλο αυτό να το κάνω ΕΓΩ. Κανένας και τίποτα δεν θα ορίσουν για μένα. Εγώ θα αγωνιστώ με το δράκο μου. Δική μου είναι η ΖΩΗ. Δική μου η νίκη, δική μου και η ήττα. Κατάδική μου.

Και μετά απελευθερωμένη ίσως και τροπαιούχα, έστω και σημαδεμένη έστω και ένα βήμα πριν το θάνατο θα χαμογελάσω και θα πω: ΖΩΗ ΣΕ ΚΕΡΔΙΣΑ.

Θέλω ένα παραμύθι που δεν θα το διαβάσω για να με κοιμίσει και να ονειρευτώ. Θέλω ένα παραμύθι που θα με κρατήσει ξύπνια εμένα και όλες τις αισθήσεις μου….

Νομίζεις ότι η ζωή μας είναι γεμάτη παραμύθια; Όχι βέβαια…

Δράκοι είναι γύρω μας, όλοι τους. Δράκοι έτοιμοι να σε κατασπαράξουν…

Πάλεψε μαζί τους…. Πάλεψε για τα όνειρα σου…. Πάλεψε για να κρατηθείς ζωντανή. Πέσε στην μάχη με όλα τα όπλα που διαθέτεις. Μην κάνεις πίσω. Μην αφήσεις την φωτιά τους να σε κάψει.

Θυμήσου τι λέγαμε και πράξε το:

«Ρίξε κλότσο να γυρίσει, το δικό σου παραμύθι με τους δράκους να χει αρχίσει……»