Είναι φορές που μου λείπεις τόσο.. μα τόσο.. πολύ!!!

Το ευγενικό σου χαμόγελο..

Οι κουβέντες σου και οι συμβουλές σου..

Η δίψα σου για ζωή..

Μα δεν έφυγες..

Εδώ είσαι..!!!

Πάντα θα είσαι..!

Σε κάθε δεύτερη σκέψη μου.. σε κάθε νίκη οποιουδήποτε φόβου μου..

Ακόμη και στα πιο απλά..

Στον τρόπο που μ’ έμαθες να δένω τα κορδόνια μου.., και να κολυμπώ..

Ποτέ δεν σε χαιρέτησα όπως θα ήθελα..

Και πως θα μπορούσα..;

Αν μπορούσα να σ’ έχω για πάντα.. δεν θα το έκανα ποτέ..

Το όνομα σου πρόλαβα να σου φωνάξω κανα δυο φορές και μετά σιωπή..

Κι εγώ να αναρωτιέμαι..

Όλα στα χρωστάω..

Ο τρόπος που μ’ έκανες να βλέπω τον κόσμο, (κι αν και ήσουν καλός στο ζύγι..), να μην τον μετράω αλλά να τον ζω..!

Να δίνω ευκαιρίες και ν’ αγαπώ…!

Σ’ ευχαριστώ για όλα..!

Όσα μου δίδαξες και για όσα πάντα έκανες για μένα..

Την νιώθω την αγάπη σου..!

Και θα την νιώθω..!

Για πάντα…!

Μόνο κάτι τελευταίο θα σου γράψω, κάτι που ένιωσα  και έγραψα τότε.. πάνω σ’ ένα κομμάτι χαρτί..

Όσα σκεφτώ είναι φτωχά με λόγια να τα ντύσω.. θα τα φυλάξω στην καρδιά ώσπου να σ’ απαντήξω..!!!