Που είναι η αθωότητα, χάθηκε στη θρανία;…. Λες και τα συναισθήματα γίνανε τιμωρία..

Που ναι τα χρόνια τα όμορφα, που  κοίταζες στα μάτια…

που ερωτευόσουνα τρελά και κι  όλα φαινόταν  άσπρα…

Έπεφτε  το αστέρι σου κι ήταν η ευχή σου,  χάριζες το σώμα σου κι ήταν κι η ψυχή σου…

….τον κοίταζες  και μπορούνες να δώσεις τη ζωή σου….

Οι μέρες σου μυριζανε  όμορφα καλοκαιριά κι

οι νύχτες σου ολόγιομες σ’ ένα ζευγάρι  χεριά…

Φταίει η ηλικία μας, η λέξη εμπειρία… που έκανε τον έρωτα να μοιάζει παρωδία

Καχύποπτο κι απαξιωτικό   , γεμάτο αμφιβολία

για  καθετί το όμορφο που έρχεται στη  πορεία…

Δικό σου το λευκό χαρτί …συ γράφεις ιστορία

μα μη ξεχνάς στο καθετί να ψάχνεις την ουσία …

κι όσο μπορείς να αγαπάς …

….αυτό  είναι η πεμπτουσία…