Τον βλέπω από μακριά να γελά μαζί μου… Να με κοιτάζει με λύπηση και λησμωνώ τόσο πολύ τις στιγμές που τον είχα πλάι μου! Ξέρω πως ίσως μια μέρα γυρίσει. Αλλά ίσως να μην είναι πια ο ίδιος,ίσως και να χαθεί για πάντα… Από εμένα εξαρτάται. Ε;

Λοιπόν,παλιέ μου εαυτέ μου λείπεις. Δε φοβάμαι να στο πω,ούτε να κλάψω για σένα. Θυμάμαι τις μέρες που σε είχα,σε είχα και ένιωθα αυτή την αληθινή ευτυχία. Τις μέρες εκείνες που έβλεπα τα χαμόγελα των ανθρώπων μου και ήξερα πως εσύ τους τα χάρισες! Σε έδιωξα. Σε έδιωξα εγώ η ίδια,σε έδιωξαν οι αποφάσεις μου και αυτή η κακία που αντιμετώπιζες κάθε μέρα. Έφυγες και σε αντικατέστησε ένα παράξενο εγώ.

Ένα εγώ που έχει γίνει σκληρό,καχύποπτο και απόμακρο… Βλέπει την ασχήμια του κόσμου και αντί να μείνει εκεί και να την αλλάξει με την ομορφιά που δε βλέπει κανείς,φεύγει. Φεύγει όσο πιο μακριά μπορεί και προσπαθεί να μην κοιτάξει πίσω. Πες μου λοιπόν. Δεν έχει γίνει κακός αυτός ο εαυτός; Γι’αυτό σε επιθυμώ τόσο πολύ ξανά. Δε χωράει στο νου μου η ιδέα να γίνω σαν αυτούς. Σαν αυτούς που βλέπω στους δρόμους,που δεν νοιάζονται για τίποτα και κανέναν. Μη με αφήσεις να γίνω έτσι.

Μένει ακόμα μέσα μου μια αντίσταση. Ακόμη περνώ ατελείωτες ώρες σε μια γωνία παρατηρώντας τις κινήσεις τους. Παρατηρώντας τις εκφράσεις που παίρνουν κάθε φορά που κοιτούν στα μάτια την πραγματικότητα. Έστω και για λίγα δευτερόλεπτα,γιατί δε την αντέχουν παραπάνω,βλέπω αυτόν τον πόνο που είχα καιρό να δω σε άνθρωπο. Και όταν βλέπω αυτόν τον πόνο,ξέρεις τι μου συμβαίνει; Σε νιώθω για λίγο και πάλι κοντά μου. Για λίγο νιώθω πως αισθάνομαι ξανά!
Μα ύστερα,όταν ο κρύος εαυτός τους γυρνά,γίνομαι ένας από αυτούς και χάνομαι στο πλήθος…

Εκείνον τον παλιό καιρό,μου είχες μάθει κάτι: “Κανείς δεν αξίζει να χάνεται στο πλήθος.” Μου το δίδαξες αυτό,όπως με δίδαξες και να ζω με αυτό. Τώρα γιατί; Γιατί με κάνεις να ξεχάσω όσα με τόσο κόπο έμαθα;

Δεν μπορείς να με αφήσεις τόσο εύκολα! Όλοι κάνουμε λάθη,όλοι στις σκοτεινές μας στιγμές πράττουμε λάθος και κλεινόμαστε στο σάπιο εγώ μας… Μα η συγχώρεση είναι η αρχή της τελειοποίησης του χαρακτήρα μας. Έτσι πιστεύω. Άφησε με να με συγχωρέσω,και θα δεις,θα σε υποδεχτώ με το πιο λαμπερό μου χαμόγελο.

Θα σε αγκαλιάσω και θα σε κρατήσω. Δε θα σε αφήσω να εξαφανιστείς ξανά. Ξέρεις γιατί; Δε θέλω να γίνω σαν αυτούς! Θα στο λέω,θα στο φωνάζω με όση δύναμη έχω. Είναι άψυχοι αυτοί εκεί έξω. Τους φοβάμαι. Ήδη κατάφεραν να σε πάρουν από εμένα.

Γύρνα. Γύρνα για να τους πολεμήσω,να καταφέρω να τους αποδείξω πως δε ζουν αρμονικά. Τη ζωή πρέπει να τη χαίρεσαι,να της φέρεσαι με τον καλύτερο τρόπο. Και θα στο ανταποδώσει.

Σε περιμένω. Δε θέλω ούτε ένα βράδυ ακόμη γεμάτο μοναχικότητα και φόβο…