Κύματα ηλεκτρομαγνητικά. Ανάμεσα σε εσένα και τους άλλους. Με κάποιους δημιουργούνται σπινθήρες, μέχρι και έκρηξη μπορεί να γίνει, μη σου πω… Και με άλλους ευθεία γραμμή… Πέρασε και δεν άγγιξε που λένε. Και καλά λένε!

 

Εκπέμπεις και εκπέμπουν. Και αρχίζουν οι αλληλεπιδράσεις.

 

Με τους μεν πρώτους, φόρα και κανένα κράνος καλού-κακού. Ατάκα στην ατάκα και γνωριζόμαστε. Ή παραγνωριζόμαστε. Θα φανεί!

 

Ε και με την άλλη κατηγορία, μετράτε τα ανύπαρκτα σημάδια στους τοίχους που κοιτάτε. Αμφότεροι! Και οι ώρες κυλάνε βασανιστικά αργά… Και δεν χτυπάει και ένα κινητό, ρε γαμώτο! Μέχρι και “τι καιρό κάνει σήμερα” βαριέσαι να πεις.

 

Να αφήνει(ς) να χαθεί(ς) σε μια συζήτηση. Μαγεία! Να συμπληρώνεις τη φράση του, να “διαβάζει” την σκέψη και τη διάθεσή σου, να γελάτε ταυτόχρονα (βασικό!), να χάνεις την αίσθηση του χρόνου, να μην “βλέπει” άλλα πρόσωπα στον χώρο και οι στιγμές σαν τα πλήκτρα μιας γραφομηχανής που πατιούνται ασταμάτητα να “γράφουν” ιστορία!

 

Με τους άλλους πάλι (τι, τους ξέχασες κιόλας;), έχετε τσουγκρίσει τα ποτήρια γιατί είστε και παιδιά με καλούς τρόπους και τώρα μετράτε τις γόπες στο τασάκι που έχει τιγκάρει επικίνδυνα. Αμφότεροι! Που και που τσεκάρετε και το κινητό… Βασικά, σας “τρώει” να δείτε αν η ώρα συμπίπτει με την ώρα που δείχνει το ρολόι σας γιατί έχετε την εντύπωση ότι έχουν κολλήσει οι δείκτες. Μια ομορφιά!

 

Κι αφού έχουν γίνει οι αναπόφευκτες συγκρίσεις, δεν θα πω το γνωστό “άμα υπάρχει χημεία” ή δεν υπάρχει. Σωστό είναι και αυτό αλλά υπάρχουν και κάποιες βαθύτερες ανάγκες του καθένα μας ξεχωριστά που τη δεδομένη χρονική στιγμή καλύπτονται με την εκάστοτε επιλογή μας. Τόσο απλά! Εμείς έλκουμε ή απωθούμε κάποιον. Είμαστε το πενήντα τοις εκατό του ωραίου ή του άσχημου που ζούμε, σε σχέση πάντα με τον άλλον που αντιδρά.

 

Και ανάλογα σε ποια συχνότητα εκπέμπουμε, είτε συντονιζόμαστε με τους μεν ή δημιουργούμε παράσιτα και μας αποσυντονίζουν οι δε(ν)!