18 Σεπτεμβρίου 2012 

Κλείνεις εισιτήριο αγχώνεσαι τι θα κανείς μετά πως θα επιζήσεις!

Δε γνωρίζεις!

Ξέρεις που πας μα δεν έχεις ιδέα τι θα κανείς 

Σκέφτεσαι θα τα καταφέρεις;

Πώς;

Φεύγεις και δεν το έχεις συνειδητοποιήσει ακόμη!

Γνωρίζεις ότι έχεις δικά σου άτομα αλλά και πάλι αφήνεις τόσα πολλά πίσω 

Αφήνεις της παρέα σου πίσω 

Μα το κυριότερο το δικό σου άτομο 

Το άλλο σου μισό 

Την οικογένεια σου!

Την δίδυμη αδερφή σου!

Θα τα κατάφερεις;

Και παλι συλλογίζεσαι 

Σκέφτεσαι

Μα δεν μπορείς να ξερεεις!

Φεύγεις 

Έφτασε η μέρα

Ήρθε ο μήνας 18 Σεπτεμβρίου του 2012

Πέρασε ο καιρός πέρασαν 2 χρόνια 

Ναι πέρασε ο χρόνος

Και τι έχεις καταφέρει;

Σου λείπει, σου λείπει πολυ

Η αδερφή σου, η παρέα σου!

Η αγάπη που είχες για το άτομο που είχες στη ζωή σου και ακόμα τα αγαπάς! 

Ακόμα τα λησμονείς

Ακομα πονάς που έφυγες

Μα και παλι γνώρισες άτομα που αγαπάς γνώρισες άτομα που δεν θα τα ξεχάσεις και θα τα έχεις για μια ζωη μέσα στην καρδια σου!

Κατάφερες πολλα 

Μα πια ειναι η ουσία αν δεν έχεις την αδερφή σου δίπλα σου!

Που την άφησες πίσω!

Πέρασαν δύο χρόνια και εγώ ακόμα να συνηθίσω, ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πως πέρασαν δυο χρόνια δίχως να σε εχω κοντά μου

 

Μικρή μου ομορφιά σ αγαπάω!

 

Η Αντωνία Ταχματζίδου γεννήθηκε στη Γερμανία και μεγάλωσε στην Ελλάδα.

«Γράφω από 14 χρόνων και με τα διηγήματα και τα ποιήματα μου μπορώ και εκφράζω τα συναισθήματα μου και όλα όσα δεν μπορώ να πω με λόγια!

Δίχως αυτό είναι σαν μην αναπνέω.»