Να λες  πάντα την αλήθεια ακούς;

Και προπαντός στον ίδιο σου τον εαυτό…

Ο δρόμος σου θα ναι μακρύς και δακρύβρεχτος ….

μην περιμένεις βραβεία και τιμές….

Οι άνθρωποι είναι εθισμένοι στο ψέμα…

Στα εύκολα ,παχιά και γρήγορα λόγια…

Αρέσκονται στα παραμύθια ,ναι πάντα αρέσκονται…

Στις κολακείες τις φθηνές ,τις βρώμικες…

όσο κι αν τις σνομπάρουν…

Το βάζουν στα πόδια στην αλήθεια, τρέχουν , σοκάρονται …

Ναι τι σε ξενίζει τόσο? Τρέχουν να κρυφτούν  ….

Σε διώχνουν μακριά …

Δεν αντέχουν να καθρεφτιστούν στο βλέμμα σου, στην ψυχή σου…

Τους ανατριχιάζει το θέαμα…. Αηδιάζουν με τα μέσα τους στο κοίταγμα σου…

Μας  χαλάνε οι ντόμπροι σου λέω ….μας χαλάνε οι γνήσιοι…

Γουστάρουμε την ψευτιά… Έτσι μάθαμε ,έτσι μεγαλώσαμε…

Από μικρά παιδιά μας θυμάσαι?

Με φρου -φρού κι αρώματα…

Αποστειρωμένοι ….σε μια ουτοπία με  «happy end», με κακούς που κυνηγάνε καλούς.

Εκεί που οι καλοί πάντα νικάνε!

Ποιοι νικάνε? Θα  αστειεύεσαι …..

Εσύ όμως δε θα το  βάλεις ποτέ κάτω, ακούς?

Εσύ αντέχεις μεγαλύτερη δόση αλήθειας σου λέω…

Έχεις μάθει πια ξέρεις….

Ξέρεις πως ο δρόμος σου θα ‘ναι σκληρός ,θα ‘ναι  κακοτράχαλος…

Δε θ΄ αρέσεις … Θα ενοχλείς….

Όμως δε θα σκύψεις…. Δε θα ηττηθείς…

Θα πατήσεις  στα αγκάθια ,θα ματώσεις…

Μα θα σηκωθείς…

Το φως είναι η επιλογή σου…