Επιθύμησα έναν άνθρωπο , τον δικό μου άνθρωπο.

Εμένα.

Πόσο μου έλειψα

Πόσο μου έλειψε το χαμόγελό μου.

Η εσωτερική μου χαρά και ευτυχία.

Η ηρεμία μου , ο ήχος του γέλιου μου

Εγώ

Κάπου θα χάθηκα μέσα σε άγνωστους δρόμους

Που ονόμασα δικούς μου χωρίς να είναι.

Ίσως πάλι σκορπίστηκα σε ανθρώπους

Που δεν ήξεραν να διαχειριστούν τα κομμάτια μου.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απουσία από τον ίδιο σου τον εαυτό.

Πάντα γέλαγα με τους ανθρώπους που λένε ότι ψάχνουν το άλλο τους μισό

Και εννοούσαν έναν άλλον άνθρωπο…

Το άλλο μας μισό είμαστε εμείς.

Πολλές φορές κλαίω, κλαίω δυνατά μήπως μπορέσω και με ξυπνήσω

Δεν ξέρω πόσο χρόνο χρειάζομαι για να επιστρέψω

Αλλά το υπόσχομαι στον χαμένο μου εαυτό και σε εμένα,

Θα μας βρω και θα μας ενώσω τόσο δυνατά

Που τίποτα πια δεν θα μπορέσει να μπει ανάμεσά μας.

Μου λείπει ο εαυτός μου

Μου λείπω…