Ένα μήνυμα έτοιμο για σένα…

Δύναμη χρειάζεται να πατήσω «αποστολή».

Τα λόγια σου ακόμα γυρίζουν στο μυαλό μου…

«Είσαι ένα παιδί».

Χαμογελώ!!! Ίσως να έχεις και δίκαιο…

Ναι, είμαι ένα παιδί που μάλλον αρνείται πεισματικά να μεγαλώσει.

Και είναι δύσκολο να εξερευνηθεί… Και είναι δύσκολο να το προσεγγίσεις…

Την τελευταία μας φορά, σ άκουσα να λες ότι είμαι κοντά σου…

Κατανόησα τα προβλήματα σου και ναι, νοιάζομαι για τη ζωή σου, για τις επιλογές σου και τις αποφάσεις σου…

Εσύ ο ίδιος είπες ότι η δική μου ζωή, μου τα έφερε λίγο περίεργα τελευταία…

Μ΄ αυτή τη «περίεργη» ζωή προσπαθώ να πορευτώ…

Μάλλον μεγάλωσα μόνο για να κατανοώ τις ανάγκες των άλλων, για να είμαι  πάντα έτοιμη να τις παλέψω και να τους δίνω λύσεις.

Μάλλον αρνούμαι να μεγαλώσω για μένα…

Με τρομάζει η ωρίμανση μου…

Με φοβίζουν οι αδυναμίες μου… Δεν έχω άμυνες…

Και συ δεν θα είσαι πάντα εδώ… Για την ακρίβεια νομίζω ότι έχεις ήδη φύγει…

Βαρέθηκες και συ το παιδί που είναι μέσα μου…

Ένα παιδί που θυμώνει με το παραμικρό και κρύβεται κάτω από το τραπέζι με το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια για να μην το ανακαλύψουν…

Ένα παιδί που δεν αρέσκεται σε τίποτα…

Και που κανείς δεν βρήκε τον τρόπο να το προσεγγίσει… Και είναι τόσο εύκολο!!!

Ένα χαμόγελο, ένα άγγιγμα, μια παρουσία…

Όχι όμως με το μάτι ενός μεγάλου, αλλά με την ίδια παιδική δική μου αθωότητα…

Ένα παιδί που θέλω να πάρουν το βάρος από πάνω μου…

Να αδειάσω απ’ ότι με φοβίζει!!!

Να με προστατέψουν και να με φροντίσουν… Να μεγαλώσω μέσα σε μια αγκαλιά!!!

Υπέροχο πράγμα τα παιδιά… Ευτυχία!!!

Αυτή την ευτυχία κουβαλάω βαθειά μέσα μου…

Εσύ με βοήθησες να ομολογήσω τη παιδικότητα μου…

Σ΄ ευχαριστώ…

«Μήνυμα εστάλη»