Τις μικρές ώρες που σε κοιτώ μα δεν σε βλέπω,

μην απορείς.

Τις φευγαλέες στιγμές που χαμογελώ ξαφνικά χωρίς αιτία,

μην απορείς.

Εσύ ποτέ δεν θα ανακαλύψεις τι συμβόλισες στο διάβα μου.

Εγώ θα σου μιλώ για τον θρασύ σου έρωτα που με ξεβόλεψε,

για τα μυστικά του πάθους και της ηδονής που μου φανέρωσες.

Θα σου μιλώ για τις αμέτρητες γεύσεις που με ‘μαθες να απολαμβάνω

χωρίς ενοχές, για τις βόλτες χέρι-χέρι που κατέκτησες.

Θα σου μιλώ για την φοβισμένη βία που μόνο αγάπη έκρυβε,

για τις φωνές που μπήκαν μπροστά να προλάβουν τα δάκρυα.

Εγώ θα σου μιλώ για τους παραπονεμένους ύπνους,

τα μελωμένα λόγια και τις καταδικές μας μελωδίες.

Για τον πρώτο πρωινό καφέ, για το τελευταίο τσιγάρο.

Θα σου μιλώ για τα υπέροχα φιλιά που κέρδισα,

για τα απρόσμενα χάδια που μου χάρισες,

για εκείνες τις τέσσερις ιταλικές λέξεις που μου έταξες.

Θα σου μιλώ για τα παιχνίδια μας, τα πονηρά αστεία μας

και τα βλέμματα συμμαχίας.

Για τα ταξίδια που οργανώσαμε, τις θάλασσες που κολυμπήσαμε

και τις κινηματογραφικές ταινίες που αντιγράψαμε.

Θα σου μιλώ για όλα αυτά μα την σημασία του ερχομού σου

δεν θα στην φανερώσω.

Θα βρίσκεται εκτεθειμένη μονάχα στα μάτια μου, εκείνες τις μικρές

ώρες…

Γι’ αυτό, μην απορείς.