Λένε ότι οι μοίρες απλόχερα ήρθαν στη γέννηση μου να με στολίσουν με τα δώρα τους.

Μεγάλωσα με στοργή και αγάπη από λατρεμένους και υπέροχους γονείς.

Το μοναχοπαίδι τους. Η πριγκίπισσα τους.

Μου δώσανε αξίες που γεμίσανε τρυφερά τη ψυχή μου…

Τόσα συναισθήματα που μαζεύονταν μέσα μου και περιμένανε την έκρηξή τους.

Το δικό μου παραμύθι έτσι όπως το είχα ονειρευτεί.

Με τον πρίγκιπα μου και happy end.

Και ήρθες στη ζωή μου εσύ!!!

Ξέρεις πόσο περήφανη ένιωσα όταν με επέλεξες!!!

Πόσο ευτυχισμένη όταν ξεκίνησε η αγάπη μας!!!

Ήθελα να χαθώ σε μια αγκαλιά, να μην μιλάω και να καταλαβαίνεις τα μάτια μου, να με αγγίζεις και νιώθεις την αγάπη μου και όχι να παλεύω για τα αυτονόητα.

Ποτέ μου δε σ άφησα μόνο σου.

Ακόμα και μακριά σου φώναζα ότι «σ αγαπώ»

Γιατί έτσι έμαθα… Να αγαπώ.

Πόσο αδύναμος στάθηκες!!!

Θυμάσαι το χωρισμό μας;

Αυτόν που εσύ επέλεξες αφαιρώντας μου το δικαίωμα να φωνάξω, να μιλήσω. Εσύ ο δυνατός και άτρωτος επέλεξες να φερθείς σαν παιδί και να τελειώσεις την αγάπη μου για σένα.

Η αδυναμία σου να το κάνεις χωρίς καν να είμαι μπροστά σου!!!

Να δεις τα μάτια μου και να το πεις.

Δεν χωρίζουν όμως έτσι οι ζωές. Δεν είναι παιχνίδι η ψυχή!!!

Δεν την παίρνεις στα χέρια σου για να τη διαλύσεις.

Πόσο μικρός είσαι τώρα μπροστά μου!!!

Σκουπίζω τα δάκρυα μου.

Υποσχέθηκα ότι δεν θα ξανακλάψω για σένα.

Υποσχέθηκα ότι δεν θα ξανακλάψω για κανένα.

Είμαι εδώ. Είμαι γεμάτη αγάπη και έχω μια αγκαλιά ανοιχτή.

Ξέρεις κάτι;

Εγώ θα συνεχίσω να είμαι γεμάτη αγάπη και συ θα συνεχίσεις να ζεις έρημος και άδειος απ’ όλα.

Λυπάμαι για σένα. Λυπάμαι που δεν χωράς σε καμία ψυχή.

Έχεις άραγε ο ίδιος;

Είμαι μια πριγκίπισσα που δεν περιμένω νεράιδες να με χαϊδέψουν για να μου φέρουν την ευτυχία.

Παλεύω για να την κερδίσω. Και οι μοίρες πάντα ήταν καλές μαζί μου!!!