Παλεύω να συλλαβίσω το όνομα σου… δεν βρίσκω τις λέξεις να το περιγράψω , η λάμψη των ματιών μου κρατάει τα βλέφαρα βρεγμένα και τα χείλη μου κλειδώνουν, λες και αν το αναφέρω θα παραβλέψω τους κανόνες που έθεσα όταν έκλεισα την πόρτα πίσω μου… θυμάμαι ακόμα οι ρυτίδες του προσώπου σου όταν χαμογελάς , τις αποχρώσεις των ματιών σου, το μόνιμα αυστηρό βλέμμα σου που σε κάνει άξιο εκτίμησης και εμπιστοσύνης αλλά εμένα πάντα με έβαζε στο περιθώριο … κάλυπτε τις καμπύλες του προσώπου μου και γινόσουν ο αυστηρός κριτής που δεν αναγνώριζα… κοιτάω φωτογραφίες και το μυαλό μου θολώνει στη σκέψη ότι οι άνθρωποι αλλάζουν … απομακρύνονται…γίναμε ξένοι φωνάζει η ψυχή μου…

 

Μια γρατζουνιά στο λαιμό μου…

 

Θυμάμαι ακόμα πώς με φώναζες μικρή και πάντα ένα χαμόγελο ζωγραφιζόταν στο πρόσωπο μου…. στεγνώνουν τα χείλη μου, ένας κόμπος με πνίγει και συνεχίζω για να σου γράψω αυτό που με πονάει…αν του έδινα όνομα δεν θα ήταν το “Εσύ”, θα ήταν το “Αυτός” γιατί ήσουν παρουσία δανεική που πιτσίλισε τις λευκές σελίδες της ζωής μου… χάραξες βαθιά τα αρχικά σου και μετά τα μουτζούρωσες για να σε μπερδεύω με τους άλλους… με εκείνους που απλά με προσπέρασαν αλλά εσύ έμεινες να θυμίζεις ότι όταν προσπαθείς να μισήσεις κάτι το αγαπάς πιο πολύ, το ανεβάζεις για να μη χάσει την αξία του και παλεύοντας να το απομυθοποιήσεις το ψάχνεις στο μέλλον …άραγε ξέρεις ότι είσαι παρελθόν,παρόν και μέλλον και σε αγκαλιάζω σφιχτά κάθε βραδύ για να με ψάχνεις και εσύ στις επόμενες χαμένες ελπίδες σου ? θα μου πεις εσύ προχώρησες μέσα σου και εγώ εδώ θα σε ρωτήσω πότε ήταν η τελευταία φορά που γέλασες με την ψυχή σου … που καμία σκέψη δε σε πήγε πίσω και κανένα ξημέρωμα δε σε βρήκε να αναρωτιέσαι τι πήγε λάθος ?

 

Δε σε έχω ελευθερώσει ακόμα από μέσα μου για να μπορείς να αλλάξεις διαδρομή και σε στεναχωρώ έτσι το ξέρω αλλά με άδειασες εκείνο το απόγευμα… Όσο η θύμηση σου θα γρατζουνάει το κορμί μου τόσο εσύ θα με νοσταλγείς, θα βλέπεις την θλιμμένη σκιά μου χαραγμένη στον καθρέφτη και θα ονομάζεις κατάρα να αγαπάς κάποιον και να μην μπορείς να είσαι μαζί του γιατί ο εγωισμός σου τον έδιωξε μακριά …

 

Αν μπορείς κρύψου αλλά να ξέρεις ότι θα θυμάμαι πάντα το άρωμα του κορμιού σου…

 

ΥΓ : ” Αυτή “