Αγαπώ όλες εκείνες τις στιγμές που μπορώ να καταλάβω το βλέμμα σου, που μπορείς να καταλάβεις τι μου συμβαίνει.

Και σήμερα είναι μια από κείνες τις στιγμές.

Είσαι ξεχωριστός και μοναδικός.

Μου βγάζεις χαρά για τη ζωή. Ένα πανηγύρι γέλιου στη καρδιά σου.

Το ξημέρωμα μας βρίσκει δίπλα στη θάλασσα να περιμένουμε μια ανατολή.

Μια ανατολή που θα μας φέρει τα καινούργια, τα απρόσμενα, τα φωτεινά!!!

Και όμως το βλέμμα σου σήμερα χάνεται.

Ταξιδεύει και δεν με έχει συνεπιβάτη.

Χάνεται σε σκέψεις που δε θες να προδώσεις. Σε λόγια που δεν θες να ξεστομίσεις.

Και πνίγεσαι.  Το νιώθω ότι πνίγεσαι!!!

Κοίταξέ με!!!

Είμαι εδώ… εδώ για σένα…

Άκουσε με… δώσε μου το χέρι σου…

Το ξέρω αυτό το βλέμμα. Μπορώ να το διακρίνω ανάμεσα σε χιλιάδες.

Είναι ίδιο με το δικό μου.

Μου θυμίζεις εμένα!!!

Εκείνη η μοναξιά που αν είχε φωνή θα έβγαζε ουρλιαχτά!!!

Περίεργο δεν είναι;  Εμείς μόνοι;

Εμείς που είμαστε εκεί για όλους!!!

Μίλα μου… Στο γραψα, σου το΄πα  “το σκοτάδι του ενός δυο μαζί το κάνουν φως!!!”

Δυο κόσμοι. Χτίσαμε δυο κόσμους. Γεφυρώσαμε τη ζωή μας ανάμεσα σε δύο κόσμους. Αυτόν που μας κάνει να είμαστε παντού, αυτόν που μας κάνει την ψυχή όλων και αυτόν που ξεκινάει όταν βάζουμε το κλειδί στη πόρτα του σπιτιού μας.

Το ξέρω ότι συμφωνείς μαζί μου…

Άλλωστε μη ξεχνάς ότι ταιριάζουν οι άνθρωποι όταν ταιριάζουν οι μοίρες τους!!!

Μη τα βάζεις με τον εαυτό σου.

Δεν φταίει ότι δεν είμαστε δυνατοί χαρακτήρες, ίσως να είμαστε και παραπάνω απ’  ότι πρέπει γιατί σκεφτόμαστε πάντα και τους άλλους, φταίει ότι η ζωή μας τα έχει φέρει έτσι που τα στάνταρ της δικής μας ευτυχίας είναι αρκετά ψηλά.

Και αν άλλοι ψάχνουν τα αυτονόητα, εμείς εξαντλούμε αυτά ως δεδομένα και απλοϊκά και πάμε ένα βήμα παραπέρα. Στα δύσκολα, στα απροσπέλαστα.

Γελάω γιατί συμφωνείς μαζί μου, σφίγγοντας τα χείλη σου!!!

Με ρωτάς αν είναι έτσι; Μας θεωρείς υπερβολικούς;

Χμμμ αυτό είναι ένα ερώτημα που το έχω βάλει και γω στον εαυτό μου πολλές φορές και ξέρεις τι μου απαντώ;

είναι υπερβολή που θέλω να αγαπηθώ;

είναι υπερβολή που θέλω να έχω έναν άνθρωπο που το μυαλό του να είναι ένα κλικ πάνω από το δικό μου;

είναι υπερβολή που θέλω να είμαι επιτυχημένη και όχι σερνόμενη από τις καταστάσεις;

είναι υπερβολή που δεν θέλω να κάνω σκόντα στην ηλικία που είμαι;

είναι υπερβολή να είμαι αυτή που είμαι και να αξιώνομαι για αυτό;

Δε νομίζω αγάπη μου.

Νομίζω ότι υπερβολή είναι να αργοπεθαίνουμε σε ένα συμβιβασμό!!!

Να πεθαίνουμε σε ένα τίποτα!!!

Ξέρεις κάτι;

Ανυπόφορο μου ακούγεται. Δεν μας αξίζει.

Κοίτα… Η ανατολή!!!