Ύστερα αγγίξαμε τον ουρανό. Διαλύσαμε το ουράνιο τόξο, πήραμε όλοι από ένα χρώμα και το καρφώσαμε στις φλέβες μας. Ενώσαμε τις ηλεκτρισμένες αναμνήσεις μας κι έγινε νύχτα υδρατμός.

Το ξύλινο τραπέζι – δέντρο περήφανο στα νιάτα του – ποτίστηκε με την αινιγματική αθωότητα των μικρών καλλιτεχνών.

Τα νυχτολούλουδα έχασαν το σφυγμό τους. Η άνοιξη αναστέναξε.

Τα μάτια των ενηλίκων έτριξαν αμήχανα. Τα βαθουλώματα των προσώπων στρογγύλεψαν. Το μέλλον ανανεώθηκε…

Οι σκουριές βάφτηκαν με χοντρούς μαρκαδόρους. Οι εκδορές έμειναν να θυμίζουν την επόμενη μέρα.

Οι μπαλαρίνες μπήκαν ξανά στα βάζα τους. Οι κλέφτες κρατήθηκαν σε φωτογραφικό κάδρο. Ισόβια.

Είναι σκληρή ανάμνηση η εικόνα.