Βρισκόμαστε σε έναν διαρκή αγώνα ανάμεσα στο  «καλό» και στο «κακό» …

Σε μία αδιάλειπτη πάλη  του «θέλω» και του «πρέπει»….

Του «μπορώ» και του «δε μπορώ»…

Του ναι και του όχι…

Μία ασυγκράτητη μάχη του σωστού με το λάθος….

Πότε στο καρφί και πότε στο πέταλο…

Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας …

Σε όλες αυτές τις σκέψεις βυθιζόμαστε και ξεχνάμε…

Ξεχνάμε…

Κι έτσι βαδίζουμε  σαν ακροβάτες σε λεπτά τεντωμένα σκοινιά, έτοιμα ανά πάσα στιγμή να κοπούν…

Κάτοχοι εσωτερικής χειροβομβίδας  ένα βήμα πριν την έκρηξη ,είμαστε …

Λένε πως όσα δε φέρνει ο χρόνος ,τα φέρνει η στιγμή…

Και όμως πάντα το ξεχνάμε, χαμένοι ο καθένας στον προσωπικό του αγώνα…

Ξεχνάμε πως όλα ξαφνικά μπορούν να ανατραπούν …

Ξεχνάμε πως τα δεδομένα ξαφνικά μπορεί να γίνουν ζητούμενα…

Μια στιγμή ….μια στιγμή είναι αρκετή   και όλα αλλάζουν…

Σε ένα τικ τακ του ρολογιού…

Σε μια στραβοτιμονιά…

Σε ένα λάθος πλήκτρο…

Σε μια λέξη που ειπώθηκε…

Σε μια κουβέντα που δε πρόλαβε να βγει από τα χείλη…

Στιγμές  παίρνουν μαζί τους ανθρώπους και τους εξαφανίζουν…

Κλέφτρες στιγμές….

Μάγισσες πάνω  σε σκουπόξυλα σ αφήνουν μόνο να παλεύεις την απώλεια…

Μεγάλος εχθρός η απώλεια…

Γι αυτό σου λέω ταΐζε  μέχρι σκασμού τις στιγμές σου…

Τάιζε τες πολύ…

Αν μπορείς  σκάστες κιόλας…

Μη τις αφήνεις νηστικές σου λέω…

Χόρτασε τες  για να μπορείς  όταν χρειαστεί ν’ αντέξεις….

Οι στιγμές δεν είναι για να αναλώνονται  και να σκορπίζονται στο δρόμο…

Είναι πολύτιμες ….

Μας θρέφουν…