Θέλω να περπατήσω ξυπόλητη στην βροχή.

Να ξεπλυθεί από πάνω μου οτιδήποτε έχω μαζέψει κάθε στιγμή κάθε ανάμνηση –τι άσχημη λέξη.

Να κλάψω δυνατά και τα δάκρυα μου να μην ξεχωρίζουν από την βροχή

να κλάψω όπως κλαίει ο ουρανός.

Και όταν περάσει η μπόρα να με αγγίξει ο ήλιος και να ξανά γεννηθώ ,

καινούρια πια.

Να μην γνωρίζω τίποτα για την ζωή ,

τίποτα για εμένα , τίποτα για εσένα

Να μην υπάρχει τίποτα στην μνήμη μου.

Να σε συναντήσω τυχαία στην επόμενη γωνιά του δρόμου .

Να συστηθούμε και να γνωριστούμε από την αρχή.

Να κάνουμε τον πρώτο μας περίπατο , το πρώτο μας άγγιγμα , το πρώτο μας φιλί.

Όλα από την αρχή.

Καινούρια πια να σε κοιτάω σαν να μην έχω ξανά κοιτάξει ποτέ άλλον άνθρωπο ,

σαν να μην υπάρχει τίποτα πέρα από εσένα .

Καινούρια πια να δημιουργηθώ μέσα από εσένα

Και μαζί να πλάσουμε τον δικό μας κόσμο¨

Και από το τίποτα να τον ονομάσουμε κάτι.