Να λοιπόν που υπάρχουν στιγμές που το αντίο είναι μονόδρομος. Όχι γιατι το θές αλλά γιατι δεν σου δίνεται επιλογή. Γιατι όταν γίνεται η αρχή του τέλους , το τέλος το έχει επιλέξει άλλος. Αυτός ο άλλος που απο αδελφός επιλέγει την ταυτότητα ενός αγνωστου.

Και αυτη η στιγμή πονάει, όμως είναι εκείνες οι στιγμές που ο πόνος και το παράπονο είναι πιο δυνατά από την αγάπη. Γιατι πονάς που δεν ήσουν αρκετός.

Όλοι κάνουμε λάθη, μα το θέμα είναι πώς τα αντιμετωπίζουν οι γύρω μας.

Όταν αγαπάς ξέρεις να μιλάς. Και όταν μιλάς πρέπει να ξέρεις και να ακούς.

Οι άνθρωποι θολώνουν, τρελαίνονται, χάνουν τον έλεγχο,

και εκείνες οι στιγμές είναι που τα συναισθήματα και η λογική φεύγει.

Μα κάπως έτσι φεύγουν και οι άνθρωποι.

 

Και τι γίνεται όταν δεν θες να χάσεις κάποιον απο τη ζωή σου ,

αλλα εκείνος δεν πιστεύει σε εσένα ;

Πιστεύεις σε κάτι αληθινό. Ποια είναι η αλήθεια;

Η αλήθεια είναι η καθημερινότητα, κρυβεται σε μια αγκαλιά, κρύβεται σε μια στιγμή χαράς,

κρύβεται σε ένα χαμόγελο και σε ένα κλάμα.

Αληθοφάνεια, τι είναι αληθοφανές ; αυτό που δεν πιστεύεις, αυτό που δεν γνωρίζεις και αρα δεν μπορείς να αποδεχτείς.

Μην περιμένεις να ζητήσεις την αλήθεια για να σου δωθεί . Ξέρεις γιατι;

Γιατι όταν ζητάς κάτι θα πάρεις την αληθοφάνεια, όταν σου δωθεί κάτι χωρίς να το ζητήσεις, θα πάρεις αλήθεια.

 

Υ.Γ. ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΕ ΟΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΟΥ, ΚΑΙ Η ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΞΙΟΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ