Ίσως θα πρέπει πια να δω τη ζωή από άλλη οπτική γωνία.

Κουράστηκα να γράφω λυπημένα στιχάκια.

Κουράστηκα να απαισιοδοξώ.

Θα αρχίσω να σας μιλώ για τη φωτεινή πλευρά.

Γι’αυτή την πλευρά που λίγοι μας μπορούμε να δούμε.

Υπάρχει. Να το ξέρεις.

Είναι μια ζωή,που διαφέρει τόσο από τούτη.

Δε ξέρω αν θα την αγγίξουμε,αλλά ακόμα και να την ονειρευόμαστε,μας φτάνει!

Είναι όμορφο να ονειρεύεσαι ξανά τον έρωτα. Τη φιλία. Τη διασκέδαση.

Να σκέφτεσαι μέρα νύχτα έναν κόσμο με ιδανικά και αξίες.

Αν δημιουργήσεις αυτόν τον κόσμο στο νου σου,μια μέρα θα τον κάνεις αληθινό.

Απ’τη φύση σου,άνθρωπε,είσαι προικισμένος να αλλάξεις τόσα πολλά.

Είναι στο χέρι σου,και μόνο,να ζήσεις επιτέλους.

Χαμογέλα. Αγκάλιασε τον εαυτό σου.

Η ζωή είναι τόσο μικρή. Δε ξέρεις τι θα συμβεί το επόμενο πρωί.

Άρπαξε κάθε στιγμή,σφίξτη δυνατά στο χέρι σου και αποτελείωσέ τη ρε!

 

Μπορεί αύριο να αλλάξω ξανά. Να γράφω πάλι λυπημένα.

Μα ξέρεις τώρα. Αυτή η ψυχολογία που αλλάζει τόσο εύκολα,μας κάνει ό,τι θέλει…

Είτε αλλάξω,είτε όχι,να ξέρεις αυτό και μόνο: Όσα είπα τα πιστεύω.

Το εννοώ πως η ζωή μια φορά μας δίνεται.

Δεν μας μένει άλλη επιλογή απ’το να τη ζήσουμε. Δεν έχουμε να χάσουμε.