Πάντα γκρίνιαζες πως δεν κλαίω αρκετά.

“Αν πέθαινα τώρα δα”, μου έλεγες, “ούτε ένα δάκρυ δεν θα κυλούσε από τα μάτια σου.”

Εγώ κρατούσα καλά το ποτήρι με το κρασί, μη μου πέσει κι ύστερα από που θα κρατηθώ;

“Δεν είσαι”, μου έλεγες, “τολμηρή.”

“Σφίγγεις μια βαθιά πληγή”, εξηγούσες, “μέσα στην παλάμη σου.”

“Ασ’ τη μωρέ να τρέξει!”

Έτσι μου έλεγες.

Αυτό που δεν πήρες είδηση, είναι το πόσες φορές αυτοκτονήσαμε εκείνο το βράδυ κι οι δυο μας, χωρίς να μας νοιάζει τίποτα.

 

Υ.Γ. Παραδέξου επιτέλους το μεγαλύτερο σφάλμα σου: Πίστεψες πως κανείς δεν μπορεί να σε αγαπήσει περισσότερο από εσένα..

 

images_541419_438739579546701_535484939_nFacebook : Χαζή Δανάη