Πρίν σε ρωτήσω το οτιδήποτε, σε κοιτούσα μέσα στα μάτια.

Καμιά φορά κοιτούσα μέχρι πίσω απο αυτά.

Έψαχνα το χώμα.

Ήθελα να συγκρίνω το υλικό που φτιάχτηκες με αυτό που έγινες αργότερα.

Ποτέ δεν πήρα πειστικές απαντήσεις.

Κουράστηκα να με δαγκώνεις και να με στεναχωρείς.

Ίδρωνα πολύ και ύστερα τι νομίζεις πως με ξέπλενε;

Η λαχτάρα μιας πιθανής απόκρισης.

Μάταιο.

Ακόμα σε αφήνω να με βρωμίζεις σιωπηλά.

 

 

Υ.Γ. Αβάσταχτο να σε παιδεύει ένα “γιατί;” και να’ σαι απο εκείνους που δεν τους φτάνει ένα “γιατί έτσι!”..

 

Facebook : Χαζή Δανάη