Θυμάμαι την καλύτερη περίοδο της ζωής μου:

-Τότε που μεθούσα με τα πάντα.

Εξ αιτίας σου μεθούσα περισσότερο με τους ανθρώπους,

περισσότερο με τις τέχνες,περισσότερο με τις λεπτομέρειες

και τις σχεδόν φλύαρες ή αδιάφορες πινελιές

σε συμπεριφορές,εικόνες,ήχους και μυρωδιές

και ακόμα περισσότερο με τη ζωή.

 

-Όταν βρίσκομαστε υπό την επήρεια μιας όμορφης στιγμής

-ή μιας στιγμής κατά την οποία πιάνουμε

διαφορετικό τον εαυτό μας

παρατηρώντας την επιρροή που έχει κάποιος άλλος πάνω μας-

που τη μοιραζόμαστε με δεύτερο πρόσωπο εκείνο ακριβώς το λεπτό κατά το οποίο συμβαίνει,

αυτή η στιγμή αργότερα σε νηφάλια κατάσταση,

αποτελεί τη χειρότερη μορφή ανάμνησης γιατί δεν ξέρεις

αν θα τη θυμάσαι με χαμόγελο νοσταλγίας ή πόνο.-

 

-Όση δημιουργία εμπεριέχεται σε μόνο μία στιγμή,

δεν μπορεί να τη χωρέσει μια ολόκληρη ζωή

που σπαταλήστηκε σε προσπάθειες για την εύρεσή της.

Θαρρώ πως λόγω αυτού,υπάρχει και ο κεραυνοβόλος έρωτας.-

 

Έτσι λοιπόν παρατηρούσα κι εμένα όμως κρυφά…

Μ΄ έπιασα και υπό την επήρεια του φιλιού σου,

μ΄ έπιασα και υπό την επήρεια του βλέμματός σου,

μ΄ έπιασα και υπό την επήρεια του αρώματός σου,

μ΄ έπιασα και υπό την επήρεια μιας δημιουργικής στιγμής

ενώ έφτιαχνα το πορτρέτο σου με λέξεις,

μ΄ έπιασα γενικώς υπό την επήρειά Σου.

Και τότε συνέβη κάτι που δε μου το ΄χα:

-Μ΄αγάπησα περισσότερο από ποτέ…

 

Να σου εξομολογηθώ όμως και κάτι,

μιας και τα ξημερώματα υπάρχουν για να μας δημιουργούν

μια παραπάνω τάση ειλικρίνειας σ΄ εμάς τους χαμογελαστούς

και απλούς ψευταράδες:

-Όταν μ΄έπιασα υπό την επήρεια της ανάμνησής σου,

με μίσησα περισσότερο από ποτέ.