Για την αγάπη έχουν γραφτεί πολλά στο πέρας των αιώνων. Μεγάλοι καλλιτέχνες την εξύμνησαν, και την εξυμνούν ακόμη, προσπαθώντας να προσδιορίσουν την ιδιαίτερη και μυστικιστική φύση της. Όμως, τις περισσότερες φορές γίνεται λόγος για εκείνους τους έρωτες που είναι αμοιβαίοι, που παρά τα εμπόδια που συναντούν πάντα κάπως στο τέλος, ο ένας βρίσκει τον άλλον και περνούν ευτυχισμένοι την υπόλοιπη ζωή τους. Αλλά για να είμαστε ρεαλιστές, αυτά ναι μεν συμβαίνουν στην πραγματικότητα, αλλά σε περιορισμένη κλίμακα, διότι τις περισσότερες φορές η ζωή είναι λιγότερο ονειρική και ειδυλλιακή. Η κινηματογραφική ατμόσφαιρα και τα ευφάνταστα σενάρια μπορεί να είναι εμπνευσμένα από την ζωή μας, αλλά δεν βρίσκουν πάντοτε άμεση ανταπόκριση σε αυτή και τις κανονικότητές της.

 

Για παράδειγμα, οι πρωταγωνιστές στην μεγάλη οθόνη κάνουν μακρινά ταξίδια μόνο και μόνο για να συναντήσουν την αγάπη τους, ετοιμάζουν πρωτότυπες εκπλήξεις που ξαφνιάζουν θετικά το έτερον ήμισυ, κλαίνε κάτω από τα παράθυρα και ζητούν μια δεύτερη ευκαιρία, και το ταίρι τους συγκινημένο από αυτή του την κίνηση, κατεβαίνει και φιλιούνται στη μέση του δρόμου, αδιαφορώντας για το μποτιλιάρισμα που έχουν προκαλέσει. Άλλοτε φιλιούνται μέσα στη βροχή, άλλοτε στον χώρο της εργασίας, όπου οι συνάδελφοι χειροκροτούν τον έρωτά τους, και πολλές φορές σταματούν ακόμη και γάμους, για να αποκτήσουν το πρόσωπο που τόσο πολύ αγαπούν, αψηφώντας κάθε κίνδυνο, και αδιαφορώντας για το τι θα πει και θα σκεφτεί ο κόσμος.

 

Μεταξύ μας όμως, αν αυτά τα κάνουμε στην ζωή μας, αν δεν μας περάσουν για τρελούς, το πολύ πολύ να ξεφτιλιστούμε στο πρόσωπο που προσπαθούμε να κερδίσουμε, ίσως να φανούμε και δραματικοί, ή φαντασιόπληκτοι. Και αυτό γιατί δυστυχώς ο έρωτας στις μέρες μας κατέστη σοβαροφανής, και ακολουθεί συγκεκριμένα πρότυπα και καλούπια, όπως επίσης καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τον κοινωνικό περίγυρο και τις απόψεις που αυτός φέρει. Απομακρύναμε το συναίσθημα από τη ζωή μας, πιστεύοντας πως έτσι θα αποφύγουμε τις παράπλευρες εσώτερες απώλειες, αλλά γίναμε ψυχροί, απότομοι και απόμακροι. Πνίγουμε τις κρυφές μας επιθυμίες, και δειλιάζουμε όταν αντικρίζουμε την ευτυχία, αναρωτώμενοι αν όντως την αξίζουμε. Και μέχρι να ολοκληρώσουμε τον συλλογισμό και να ξεπεράσουμε τους εγωισμούς και τους ενδοιασμούς μας, αυτή έχει ήδη κάνει φτερά. Έπειτα, ενώ αρχίζουμε να κατηγορούμε τον εαυτό μας, σύντομα τα ρίχνουμε στους άλλους για όλα όσα έπρεπε και ποτέ δεν τόλμησαν να κάνουν, και καταλήγουμε να δικαιολογούμε τα σφάλματα και τα πισωγυρίσματά μας, σε μια ύστατη προσπάθεια αυτοάμυνας και διαφύλαξης των κρυμμένων θησαυρών μας. Καλλιεργούμε τον εγωισμό για να μην εκτεθούμε, ξεχνώντας πως η αγάπη και ο έρωτας θέλουν θυσίες και θάρρος.

 

Αν πρέπει να μας μάθει κάτι αυτή η ζωή, είναι πάντοτε να κυνηγούμε αυτό που θέλουμε, για να είμαστε ευτυχισμένοι. Και αν αποτύχεις; Δεν έγινε και τίποτα. Θα ξέρεις ότι προσπάθησες και δεν άφησες την τύχη σου στην μοίρα. Είναι καλύτερο να μετανιώνουμε για πράγματα που έχουμε κάνει, παρά για όλα όσα θέλαμε να κάνουμε, αλλά ποτέ δεν βρήκαμε το κουράγιο, το θράσος και τη δύναμη να κάνουμε. Στο κάτω κάτω της γραφής μας λύνεται η περιέργεια, και αποκτούμε επίγνωση της πραγματικότητας, όσο σκληρή και αν είναι. Η αλήθεια άλλωστε, είναι μόνο για τους δυνατούς. Οι αδύναμοι συμβιβάζονται και υποχωρούν, ούτε καταβάλλουν ιδιαίτερη προσπάθεια για να αλλάξουν την κατάσταση στην οποία βρίσκονται. Και που ξέρεις; Μπορεί κάποτε η αγάπη σου να βρει ανταπόκριση, και όλα όσα λέγονται στα παραμύθια και παίζονται στα έργα, να τα ζήσεις. Η τύχη βοηθάει τους τολμηρούς. Έτσι δεν λένε; Και πάντα να έχεις στο μυαλό σου, ότι όσοι θεωρούν παράλογη την αγάπη και υπερβολικό το πάθος σου, δεν τα αξίζουν. Δώστα εκεί που θα τα εκτιμήσουν, και δεν θα τα κρίνουν.