Στέκομαι στην μέση του δρόμου και σε χαζεύω να φεύγεις…

πάντα το έκανα …

κάθε φορα που έφευγες σε κοίταζα για να αποτυπώσω την εικόνα σου…

κάθε φορά φοβόμουν ότι ήταν η τελευταία φορά …

και αυτό το παιχνίδι κράτησε χρόνια και πάντα ο ίδιος φόβος…

προσπαθούσα να νιώσω  την τελευταία μας στιγμή…

ίσως να είναι ένα ακόμη δικό μας παιχνίδι από τα πολλά…

ίσως να είσαι απλά εσύ.

Εσύ που μακάρι να ήξερα τι …

ξέρεις ότι στέκομαι  στην μέση του δρόμου και σε χαζεύω…

ψιθυρίζω το όνομα σου, λες και υπάρχει περίπτωση να το ξεχάσω…

σου χαμογελάω σαν να παίρνω το τελευταίο σου φιλί…

και προσπαθώ να νιώσω το τέλος…

αναζητάω την τελευταία μας στιγμή σε ένα ανύπαρκτο παρόν…

για αυτό σου λέω μην με αφήσεις…

μην με αφήσεις να σταθώ παλι στην μέση του δρόμου να σε κοιτάω να φεύγεις

μην με αφήσεις να γυρίσω την πλάτη όταν φύγεις

μην με αφήσεις…

γιατί τότε θα είναι η τελευταία μας στιγμή,

αυτή θα είναι η τελευταία μας στιγμή…