Κάθομαι στην αγαπημένη μου θέση. Το παράθυρο απέναντι και άπλετο φως στον ορίζοντα. Τα δέντρα γυμνά, άγρια. Τα σπίτια τριγύρω ασυνήθιστα μεγάλα. Ματαιοδοξία σκέφτομαι. Ανικανοποίητος οίστρος υποθέτω. Μπορεί να σε οδηγήσει στην τρέλα.

Μια μέρα είχαμε καλέσει στο σπίτι ένα ζευγάρι Βρετανών. Διδάκτορας παλαιοντολογίας η κοπέλα και ερευνητής σε πετρελαϊκή εταιρία ο άντρας της. Ομολογώ ότι δεν θυμάμαι ξανά το εαυτό μου να συζητάει 8 ώρες ασταμάτητα. Ξεχαστήκαμε. Και τι δεν συζητήσαμε. Τα κάναμε όλα άνω κάτω.

Κάποια στιγμή λοιπόν, το φέρνει η κουβέντα, και λέω στον φίλο για το πόσο άρρωστο είναι να έχεις λεφτά για να ζήσεις άνετα και να θέλεις όλο και περισσότερα σαν επιδίωξη και νόημα ζωής. Του επισημαίνω ότι η επικινδυνότητα αυτών των ανθρώπων είναι εξίσου μεγάλη με οποιονδήποτε εγκληματία. Και στους δύο τύπους υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό. Η πλήξη και η ανάγκη για δημοσιότητα.

Ο φίλος με κοιτάει στα μάτια και χαμογελάει. Το τσίπουρο υποψιάζομαι. Αρχίζει και μιλάει. Μου εξιστορεί ότι ο πατέρας της γυναίκας του είναι γνωστός επιχειρηματίας και τελευταία τον κάλεσε για συνέντευξη το επιτελείο του BillGates, προφανώς για να πάρει κάποια δουλειά. Μου λέει ότι στην συνέντευξη συμμετείχε και ο BillGates. Συνεχίζει, και μου διηγείται ότι μόλις βγήκε ο πατέρας της από την συνάντηση ήταν τρομαγμένος. Συγκεκριμένα τους περιέγραψε ότι ο τύπος είναι τρελός και επικίνδυνος. Δεν ρώτησα λεπτομέρειες.

Έτσι κι αλλιώς τα βουνά θα φορέσουν την άσπρη δαντέλα τους. Τα πουλιά θα πνίξουν τον καημό τους στην άβυσσο. Και εγώ θα συνεχίζω να επιδιώκω την ταπείνωση μου. Τρέλα. Σαν τον Bill Gates ένα πράγμα.