Όπως λέει και μια παροιμία « Σε όλα υπάρχει νόμος, στα μάτια όχι όμως.».

 

Οι ματιές μας τριγύρναγαν παντού και τέλος στάθηκαν στα χείλη μας. Ήξερα και ήξερες τη συνέχεια. Τα λόγια σου- λόγια μου και οι πράξεις μας απούσες. Το αλκοόλ κυλούσε στις φλέβες μας αδιάκοπα και το μόνο που μας ξυπνούσε από το μεθύσι μας ήταν η βροχή. Είχε παλιόκαιρο την μέρα που σε γνώρισα, λέει και το τραγούδι, μα εμείς μπορούμε να μιλήσουμε για τα καλοκαίρια μας. Μπορεί να τα ζήσουμε όλα εκεί που ζήσαμε και αυτό˙ με φίλους, ένα σπίτι και τον έρωτα μας. Σε εκείνο το νησί που μπορεί να μας αντέξει. Αλλά ίσως τα ζήσουμε μόνοι μας κάπου αλλού, όπως και να έχει να ξέρεις θα είναι ακόμα πιο πολλά από τα τέσσερα που μετρήσαμε μαζί.

 

Όχι, όχι θυμάμαι και τους χειμώνες μας εδώ. Απλά μου λείπεις τώρα και βρίσκομαι στις σιωπές σου και το μυαλό μου περιφέρεται παντού σε σένα. Μην μου βάζεις τις φωνές! Έρχονται άσχημες στιγμές και τα μάτια μου δεν αντέχουν άλλο. Άσε με να συνεχίσω, δεν θα προλάβουμε, θα με βγάλεις για φαί, το ξέχασες;

 

Εδώ λοιπόν στους χειμώνες μας, γιορτάζουμε και γλεντάμε αγκαλιά. Οι φωτογραφίες μας πάντα θα σε πείθουν και αν δεν πείθεσαι, κλείσε τα παράθυρα σε άτακτους ψιθύρους και φωνές χωρίς ουσία. Κανείς δεν ξέρει καλύτερα από εσένα. Είπαμε, εμείς έχουμε μάθει να μιλάμε στη σιωπή, εκεί καταλαβαινόμαστε-εκεί πεθαίνουμε-εκεί ξαναγεννιόμαστε! Με ματιές και φιλιά. Μόνο για τον δικό μας έρωτα, γιατί εμείς δεν ξυπνήσαμε τα συναισθήματα μας έτσι.

 

Της Γιώτας Μάρκου