Πάρε τα μάτια μου να δεις όλα αυτά που με καίνε

Τα μάτια σου στα μάτια μου
Μια χαμένη ελπίδα που παλεύει να βρει τον δρόμο της
Κι ένα μικρό κορίτσι που έμεινε για πάντα μικρό
Σ’ έναν κόσμο που δεν τη χωρούσε

 

Πάρε το στόμα μου να γευτείς πικρό το ψέμα στον ουρανίσκο
Κι ύστερα προσπάθησε να μην ψιθυρίσεις για τ’ αληθινά
Μα να τα φωνάξεις σαν βρισιές γεμάτος οργή
Γιατί σου κλέψανε το όνειρο
Δεν είναι ποτέ αργά για το όνειρο

 

Πάρε τα αυτιά μου για να ακούσεις όλες τις σιωπές μου
Τις λέξεις που προσπερνώ σαν να μην τις άκουσα
Τις μουσικές που με συγκινούν ακόμα, πιο πολύ από τους ανθρώπους
Τις φωνές στο κεφάλι μου που καλύπτουν τις φωνές των άλλων
Κάν’ τες να σωπάσουν

 

Πάρε την όσφρηση μου και μύρισε τη σαπίλα στην ατμόσφαιρα
Γέμισε τα πνευμόνια σου με δηθενιά , υπεροπτισμό και αδιαφορία
Εισπνέουμε τα κατακάθια μιας άσωτης κοινωνίας
Τα ακριβά αρώματα κάνουν εντονότερη τη δυσοσμία
Δεν είναι ν΄ απορείς που έχουμε αναπνευστικά οι περισσότεροι

 

Πάρε τα χέρια μου
Είναι τραχιά στην αίσθηση, μα μπορούν να μαλακώσουν
Κάπως αναποφάσιστα,
Δεν ξέρουν προς τα πού να γείρουν
Δεν χρειάζονται να κρατηθούν μονάχα να κρατήσουν

 

Και ίσως να καταλάβεις γιατί αποφεύγω
Γιατί φεύγω
Και φτιάχνω καταφύγια
Με τις σκέψεις μου
Τις λέξεις μου
Να προστατέψω το άθικτο που κουβαλάω μέσα μου
Από τη φθορά, τα σημάδια, τις δαχτυλιές
Έτσι ώστε όταν έρθει η ώρα να το χαρίσω να λάμπει ολοκαίνουριο
Και να ρωτήσεις από πού το αγόρασα
Και να σου απαντήσω ότι το είχα από καιρό φυλαγμένο
Για εσένα