Αυτό το «Όλα γίνονται για κάποιο λόγο», πόσες φορές το είπαμε όταν κλείναμε μόνοι τις πληγές μας, στην προσπάθεια να βρούμε το χαμένο μας κουράγιο… Μη μας πούνε και λιγόψυχους. Μα εγώ την αδυναμία πάντοτε την έβλεπα σα δύναμη. Να λες στον άλλον ορίστε τα τρωτά μου σημεία, ρήμαξε με εάν θες. Θέλει αν μη τι άλλο, θάρρος να βάζεις τον εαυτό σου στην πρώτη γραμμή, μπροστά από τον εγωισμό σου. Και αν ο άλλος σε διαλύσει τελικά, ευχαρίστησε τον για τον χρόνο του και άφησε τον να νομίζει ότι κατάφερε το ακατόρθωτο. Δεν μπορείς να χαλάσεις το χαλασμένο φίλε μου… Κι αφού δεν είσαι αρκετά δεξιοτέχνης για να το επισκευάσεις, να σε ενημερώσω πως δεν είσαι ο πρώτος στις καταστροφές. Σε πρόλαβαν άλλοι, προσπάθησε αλλού.

 

Ξέρω, βάλαμε σύνορα να διαχωρίζουν τις ζωές μας, μα αυτούς που δε γνωρίζουν από όρια, αυτούς αναζητάμε. Για να καταρρίψουμε κι εμείς τα δικά μας. Να γεμίσουν από όσα θέλουμε να αδειάσουμε, να τα καταπιούν και να τα αποβάλλουν. Μόνοι μας μείναμε ν’ αναζητάμε τις κατάλληλες λέξεις, τις αρμόζουσες συμπεριφορές, τις ανάλογες πράξεις, τις καλύτερες προθέσεις. Πάντοτε σε εγρήγορση να περιμένουμε, μη γνωρίζοντας τι ακριβώς περιμένουμε, πέρα από στιγμή εκείνη που οι απαντήσεις θα μας έρθουν μόνες τους, χωρίς να έχουμε ρωτήσει προηγουμένως.

 

Ρωτάω και απαντάει ο εαυτός μου. Κάθε φορά με εκπλήσσει. Σαν να μην έχουμε επαφή. Κι εσύ μου λες δεν καταλαβαίνεις. Το περίεργο θα ήταν να καταλάβαινες.